งไปทางเวินหรูอวิ๋น สลับกับมองซือเยี่ย
และแล้วเวินหรูอวิ๋นก็ตัดสินใจเด็ดขาด!
เธอรวบตัวคุณหญิงเฒ่าซือที่นอนกลิ้งอยู่บนพื้นขึ้นมาแบกไว้ แล้วจ้ำอ้าวออกไปข้างนอกทันที!
“บังอาจนัก! แกกล้าทำกับแม่สามีแบบนี้ได้ยังไง? ในฐานะลูกสะใภ้…” คุณหญิงเฒ่าซือแผดเสียงด่าทอด้วยโทสะ
เวินหรูอวิ๋นโยนร่างหญิงชราออกไปนอกประตู แล้วตะโกนกลับอย่างเหลืออด
“ในฐานะลูกสะใภ้ ฉันทนคุณมามากพอแล้ว! วันนี้ฉันขอประกาศไว้ตรงนี้ ลูกชายของฉัน ฉันมีสิทธิ์ตัดสินใจเด็ดขาด! ถ้าคุณกล้าก้าวเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว ฉันสาบานว่าจะไม่สนความเป็นแม่สามี และจะทุบขาคุณให้หักคามือ!”
คุณหญิงเฒ่าซือหอบหายใจถี่แรงจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง โกรธจนหน้ามืดตาวัว
ในใจทั้งโกรธทั้งน้อยใจเป็นที่สุด
เด็กคนนั้นก็เป็นหลานชายของฉันเหมือนกันนะ! ฉันอุตส่าห์ทำเพื่อหลาน แล้วฉันผิดตรงไหน?
“พวกแกอยากเห็นอี้หรานตายนักใช่ไหม!” หญิงชราร่ำไห้โฮ
ส่วนด้านในห้อง ซือเยี่ยจ้องมองอาจารย์หยุนด้วยสายตาเย็นเยียบ
“คุณจะออกไปเอง หรือจะให้ผมเชิญออกไป!”
สีหน้าของอาจารย์หยุนดูแย่ลงทันควัน!
นับตั้งแต่เขาบรรลุธรรมมา ไม่เคยมีใครกล้าแสดงกิริยาไม่เคารพต่อเขาเช่นนี้ ตระกูลซือนี่ช่างดีนัก ต่อไปอย่าหวังว่าเขาจะยอมยื่นมือช่วยอีก!
“หึ!” ทว่าภาพลักษณ์ผู้ทรงศีลทำให้เขาไม่อาจโต้เถียงอย่างรุนแรง ได้แต่แค่นเสียงเย็นชาในลำคอ
“พวกแกกำลังจะฆ่าอี้หราน! กำลังจะฆ่าหลานฉัน…” คุณหญิงเฒ่าตระกูล
