กระวายใจอยู่หน้าประตู
“ไม่ต้องกังวลนะ ทุกอย่างจะเรียบร้อย” ซือเยี่ยเอ่ยปลอบอย่างเคอะเขิน
“ลูกชายฉันกำลังเป็นตายเท่ากันอยู่ข้างใน จะไม่ให้ฉันกังวลได้ยังไง!” เวินหรูอวิ๋นเอ่ยออกมาด้วยความโมโหตามนิสัยใจร้อนของเธอ
ซือเยี่ยได้แต่ลูบจมูกเงียบ ๆ เขาที่มักจะวางมาดดุดันอยู่เบื้องหน้าลูกน้อง ยามนี้กลับทำตัวลีบเล็กลงถนัดตา หลังถูกภรรยาตวาดใส่จนต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว
ทันใดนั้นประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก หมอเดินออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“คุณซือ คุณนาย… พวกเราพยายามอย่างเต็มที่แล้วครับ”
เวินหรูอวิ๋นถึงกับขาอ่อน ซือเยี่ยรีบเข้าไปโอบพยุงเธอไว้ในอ้อมแขน
“มันเป็นไปไม่ได้…” เธอถามเสียงสั่น
“ขอให้เตรียมใจไว้ด้วยครับ” คุณหมอในชุดผ่าตัดสีเขียวเข้มถอดหน้ากากอนามัยออกมาช้า ๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้าและความหนักใจ เขาหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหัวไปมาเบา ๆ พลางถอนหายใจยาวออกมาอย่างจนปัญญา
“ผลตรวจพบว่าเขาเสียเลือดมาก แต่หลังจากให้เลือดไปแล้ว ทุกอย่างควรจะปกติ แต่ไม่ทราบสาเหตุว่าทำไมการหายใจของคุณชายน้อยถึงอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ!”
“เราตรวจทุกอย่างแล้วแต่ไม่พบสาเหตุ…ร่างกายของคุณชายซือเริ่มเขียวคล้ำคล้ายถูกพิษ แต่ผลการตรวจกลับยืนยันว่าไม่มีสารพิษในร่างกายเลย”
“และที่น่าตกใจที่สุดคือน้ำหนักที่ลดลงอย่างผิดปกติ เมื่อคืนน้ำหนัก 30 กิโลกรัม แต่เมื่อครู่นี้เหลือเพียง 25 กิโลกรัมเท่านั้น!”
น้ำหนักล
