บทที่ 40 ทางตันของสะใภ้รอง
เหวยหว่านมองหานหานที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาด้วยดวงตาแดงก่ำ วันนี้เธอเดินทางไปหาคนตระกูลซูอีกรอบ หวังจะอ้อนวอนขอให้คุณนายซูอนุญาตให้พบหน้าลูกสาว กลับต้องพบความว่างเปล่าเพราะคนทั้งบ้านพากันมาตั้งแคมป์จนหมดสิ้น
เหวยหว่านหวนนึกถึงยามที่ยังไม่มีซู่เป่า สมาชิกในตระกูลซูต่างแยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง ทว่ายามนี้ไม่เพียงแต่จะพร้อมหน้า พวกเขายังพากันมาพักผ่อนพร้อมหน้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
หากแต่ก่อนพวกเขาใส่ใจกันเช่นนี้ เธอกับซูจื่อหลินคงไม่ห่างเหินกันจนถึงขั้นแตกหัก…
“แม่คะ!” เสียงของหานหานปลุกให้เหวยหว่านได้สติ
“ลูกรักของแม่!” เธอรีบอ้ารับทันควัน
หานหานเติบโตมาภายใต้การเลี้ยงดูของเหวยหว่าน จึงยังคงโผเข้าสู่อ้อมกอดนั้นด้วยความดีใจ
ขอบตาของเหวยหว่านร้อนผ่าว ลูกน้อยที่น่าสงสารของเธอ…
เพียงสองวันที่ไม่ได้เจอกัน คงคิดถึงแม่ใจจะขาดสินะ?
“สองวันที่ผ่านมา หานหานทานข้าว และนอนหลับสบายดีไหมลูก?” เหวยหว่านเอ่ยถาม
“คุณปู่คุณย่าสั่งว่าต้องทานข้าวให้ตรงเวลา ถ้าเลยเวลาแล้วก็ไม่ให้ทานอะไรอีกค่ะ” หานหานนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า
เหวยหว่านไม่อยากเชื่อหูตนเอง
“แม้แต่ตอนที่ลูกหิวเขาก็ไม่ให้ทานอย่างนั้นเหรอ?”
เด็กน้อยส่ายหน้าอีกครั้ง
หากไม่ยอมทานข้าวตามเวลาเพียงเพราะมัวแต่เจ้าอารมณ์ เธอก็ต้องทนหิวจริง ๆ…
นั่นทำให้เด็กหญิงได้เรียนรู้ในภายหลังว่าต้องทานข้าวด้วยความว่าง่าย
เหวยหว
