่านรู้สึกรันทดใจยิ่งนักจนอดบ่นออกมาไม่ได้
“คุณย่าของลูกทำแบบนี้ไม่ถูกเลย! จะปฏิบัติกับเด็กแบบนี้ได้อย่างไร! ลูกยังตัวแค่นี้ แถมยังอยู่ในวัยกำลังโต พวกเขาทำลงไปได้อย่างไรกัน?”
“หิวเมื่อไหร่ค่อยกินก็ได้! ทำแบบนี้มันใจร้ายเกินไปแล้ว!” เหวยหว่านรู้สึกทั้งเจ็บปวดและโกรธแค้น
“หานหาน ไปกันเถอะลูก แม่จะพาหนูกลับไปบ้านคุณยาย”
เธอไม่อยู่เพียงสองวัน พวกเขากลับทารุณลูกสาวเธอถึงเพียงนี้!
แต่ไม่คาดคิดว่าเด็กน้อยซึ่งเคยติดแม่แจในอดีต ยามนี้กลับปฏิเสธที่จะตามไปด้วย
“ไม่ค่ะแม่ หนูไม่ไป หนูอยากเล่นที่นี่” หานหานลังเลพลางหันกลับไปมองทางเดิมก่อนส่ายหน้า เหวยหว่านหน้าถอดสีทันควัน
เธอไม่เข้าใจเลยสักนิด ในเมื่อคนพวกนั้นปฏิบัติกับหานหานเช่นนี้ ทำไมเด็กน้อยยังดื้อดึงจะอยู่ต่อ?
“หานหานไม่ต้องการแม่แล้วเหรอลูก?” เหวยหว่านสูดหายใจลึก แสร้งทำสีหน้าเวทนาพลางเอ่ยเสียงสะอื้นคำตัดพ้อนี้มักส่งผลกระทบรุนแรงต่อจิตใจเด็กส่วนใหญ่
“ไม่ใช่นะคะ!” หานหานรีบส่ายหน้าพัลวัน
เหวยหว่านรุกต่อ “งั้นก็ไปกับแม่สิ เดี๋ยวแม่จะพาไปเที่ยวสวนสนุก”
“หนูไม่ไป!” หานหานเริ่มขัดใจ
เธออยากจะเล่นตรงนี้! ทำไมทุกครั้ง แม่ถึงไม่ยอมปล่อยให้เธอเลือกทำตามใจตัวเองบ้าง?
“หานหาน เป็นเด็กดีนะ เชื่อแม่เถอะ เดี๋ยวอีกสองสามวันแม่จะพาลูกกลับมาเล่นที่นี่ใหม่ ตอนนี้เรากลับกันก่อน” เหวยหว่านพยายามโน้มน้าว
เธอมองเห็นซูจื่อหลินกับคนอื่น ๆ กำลังเดินมุ่งหน้ามาจึงเ
