ริ่มร้อนรน หลังจากเพิ่งสงบลงได้เพียงสองวัน หานหานก็เริ่มแผลงฤทธิ์ร้องไห้อาละวาดอีกครา
“หนูไม่เอา! หนูไม่ไป! หนูจะเล่นที่นี่!”
“เหวยหว่าน เธอเล่นละครพอหรือยัง!” ซูจื่อหลินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ในเมื่อเธอไม่ยอมเซ็นข้อตกลงหย่าร้าง และไม่ยอมไปสำนักงานทะเบียนราษฎร์ ซูจื่อหลินจึงตัดสินใจยื่นฟ้องหย่า ซึ่งขณะนี้ศาลกำลังดำเนินกระบวนการพิจารณาคดี การฟ้องหย่าอย่างเร็วที่สุดต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่าสามเดือนกว่าคดีจะสิ้นสุด
เมื่อถูกจับได้ เหวยหว่านจึงเลิกหลบซ่อน และปรากฏตัวออกมาอย่างเปิดเผย
“ฉันทำอะไรผิด! ในฐานะแม่ ฉันไม่มีสิทธิ์มาหาลูกหรือไง!”
“หานหาน ไปกันลูก! ในเมื่อลูกอยากเล่นที่นี่ แม่ก็จะอยู่เป็นเพื่อนลูกเอง!” เหวยหว่านจิกมือน้อยของหานหานไว้แน่น
“หนูไม่อยากเล่นกับแม่! หนูอยากเล่นกับซู่เป่า!” หานหานพยายามดิ้นรนแต่ไม่อาจสลัดหลุด เธอร้องไห้โฮพลางตะโกน เหวยหว่านเริ่มขุ่นเคืองลูกสาว แต่ยังคงดึงดันลากหานหานมุ่งตรงไปยังริมทะเลสาบ!
เล่นกับยัยเด็กนั่นน่ะหรือ?
เด็กเจ้าเล่ห์พรรค์นั้นมีแต่จะพาหานหานหลงระเริงไปในทางที่ผิด!
เพียงไม่ได้เจอหน้าแค่สองวัน หานหานก็เริ่มหมางเมินเธอเสียแล้ว มั่นใจได้เลยว่าต้องเป็นฝีมือยัยเด็กนั่นที่คอยเสี้ยมสอน และแน่นอนว่าคนในตระกูลซูก็ต้องมีส่วนด้วย พวกเขาคงรุมประจานความเลวร้ายของเธอให้ลูกฟังจนหูแฉะ!
“หานหานจำไว้นะ ซู่เป่าเป็นเด็กนิสัยเสีย ยัยนั่นตั้งใจทำลายความสัมพันธ์ของ
