สียงใส ๆ
“พี่หานหานคะ ตอนกลางคืนพี่นอนคนเดียวไม่กลัวเหรอ?”
“ตอนกลางคืนมีผีด้วยนะ! พี่กลัวผีไหม? ให้หนูเข้าไปนอนเป็นเพื่อนพี่ดีไหมคะ!”
หัวทุย ๆ ของเจ้าตัวน้อยโผล่พ้นขอบประตูเข้าไปพลางกระซิบกระซาบ หานหานถลึงตาใส่ด้วยความโมโห เธอรู้สึกว่าซู่เป่าช่างเป็นเด็กเจ้าเล่ห์ที่จงใจขู่ให้เธอกลัว!
“ฉันไม่ต้องการให้เธอมาอยู่เป็นเพื่อน ไปให้พ้น!” สิ้นเสียงตวาด หวันหวันก็ปิดประตูใส่หน้าดัง ปัง!
ซู่เป่ากะพริบตาปริบ ๆ อย่างไร้เดียงสา
หนูพูดความจริงนะคะ! ที่นี่มีผีจริง ๆ นี่นา
ดูเหมือนการปิดประตูจะยังไม่ช่วยให้หานหานหายแค้น เธอเปิดประตูออกมาอีกรอบแล้วขว้างแก้วน้ำลงพื้นจนแตกกระจาย คุณนายซูมองภาพนั้นด้วยสีหน้าเย็นชาพลางเอ่ย
“ไปกันเถอะซู่เป่า อย่าไปสนใจพี่เขาเลย”
ช่างเป็นนิสัยเสียที่ถูกตามใจจนเคยตัวจริง ๆ
เด็กน้อยทำได้เพียงอุ้มตุ๊กตากระต่ายเดินกลับห้องอย่างว่าง่าย ที่หน้าประตูเธอไม่ลืมที่จะหันมาโบกมือลา
“คุณยายราตรีสวัสดิ์นะคะ!”
“ราตรีสวัสดิ์จ้ะ” คุณนายซูพยักหน้าตอบรับ
เธอมองตามหลังหลานสาวพลางทอดถอนใจ ซู่เป่าช่างเป็นเด็กดีเหลือเกิน…
คนหนึ่งก็ซุกซนอาละวาดจนน่าปวดหัว ส่วนอีกคนก็เรียบร้อยว่าง่ายจนน่าสงสาร ทั้งสองคนต่างกันเหมือนหลังมือกับฝ่ามือ เธอเองก็หวังลึก ๆ ว่าหานหานจะปรับปรุงตัวให้ดีขึ้นได้บ้าง
“หรือว่าฉันจะเข้มงวดกับหานหานเกินไปนะ?” คุณนายซูพึมพำกับตัวเองด้วยความสับสน
ซู่เป่าลังเลเล็กน้อยก่อนเดินเข้าไ
