บทที่ 34 สิ้นสุดความอดทน ขับไล่สะใภ้รอง
ภายในห้องครัว คุณนายซูกำลังยกคัสตาร์ดไข่ที่เพิ่งนึ่งเสร็จออกจากเตา โดยมีแม่บ้านอู๋คอยพูดอยู่ข้าง ๆ
“คุณนายคะ เรื่องพวกนี้ให้ฉันจัดการเองก็ได้ค่ะ!”
“ซู่เป่าเพิ่งกลับมา ฉันอยากลงมือทำให้หลานด้วยตัวเอง…” คุณนายซูส่ายหน้าเบา ๆ
เธอนึกย้อนไปถึงตอนที่จิ่นอวี้ต้องรับเคมีบำบัดจนกินอะไรไม่ได้ ตอนนั้นเธอตั้งใจไว้ว่าหากลูกสาวหายดี จะทำของอร่อยให้กินทุกวัน แต่น่าเสียดายที่โอกาสนั้นไม่มีวันมาถึงอีกแล้ว
ตอนนี้ซู่เป่าเปรียบเสมือนของขวัญที่ฟ้าประทานมาให้เธอโดยเฉพาะ คุณนายซูจึงไม่อยากพลาดโอกาสที่จะดูแลหลานสาวคนนี้เลยแม้แต่นิดเดียว
“โธ่…” ป้าอู๋ถอนหายใจด้วยความสงสาร
ทันใดนั้นเธอก็เห็นร่างเล็ก ๆ วิ่งพรวดพราดเข้ามาในครัว “คุณยายคะ…”
เมื่อเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มของหลานสาวดูเครียดเกร็ง คุณนายซูจึงรีบถามด้วยความตกใจ
“เกิดอะไรขึ้นลูก?”
ซู่เป่ายังไม่ทันได้เอ่ยปาก เสียงเย็นเยียบก็ดังแทรกขึ้นมา
“ซู่เป่า… แกคิดว่าจะหนีพ้นอย่างนั้นเหรอ?”
แววตาของคุณนายซูพลันเย็นวาบลงในทันที!
เหวยหว่านก้าวพรวดเข้ามาในครัวด้วยใบหน้าที่ยังถมึงทึง โทสะยังไม่ทันจางก็ต้องชะงักกึก เมื่อพบว่าแม่สามีกำลังจ้องเขม็งมาด้วยสายตาเยือกเย็น
“…คุณแม่ … มาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ…” เหวยหว่านตกใจจนหน้าถอดสี ท่าทางดูลนลานขึ้นมาทันที
คุณนายซูหัวเราะเยาะในลำคอ “ไม่คิดว่าฉันจะอยู่ที่นี่สินะ? เลยจะรังแกซู่เป่าตอน
