วิต!
ถุงพลาสติกสีขาวถูกลมพัดลอยขึ้นพร้อมเสียงหวีดหวิว ลอยวนเวียนไล่หลังเธอมาอย่างไม่ลดละ
สมองของเหวยหว่านขาวโพลน เธอเร่งฝีเท้าขึ้นเรื่อย ๆ จนรองเท้าส้นสูงหลุดกระเด็น เส้นผมที่เคยจัดทรงสวยบัดนี้ยุ่งเหยิงไม่ต่างจากรังนก
คนวิ่งนำหน้า วิญญาณไล่กวดหลัง เหวยหว่านขวัญกระเจิงจนวิญญาณแทบหลุดจากร่าง เธอวิ่งพลางกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว จนแม้แต่สุนัขที่เดินผ่านไปยังตกใจจนกระโดดตัวลอย
ขณะเดียวกัน ชั้น 16 ซู่เป่ากำลังเกาะกระจกบานใหญ่ในห้องพักผ่อน เอียงคอเฝ้ามอง คนบ้ากำลังวิ่งเตลิดอยู่บนลานกว้างของไซต์ก่อสร้างจากระยะไกล
พื้นที่บริเวณนั้นปรับหน้าดินและปูกระเบื้องเสร็จเรียบร้อยแล้ว รายล้อมไปด้วยอาคารสูงที่กำลังก่อสร้าง
“เสี่ยวอู่ คนนั้นดูเหมือนป้าสะใภ้รองเลยนะ!” ซู่เป่าลูบหัวเสี่ยวอู่เบา ๆ พลางกระซิบ
นกน้อยเอียงคอตามพลางกะพริบตากลมโต “สองร้อยห้า! สองร้อยห้า!” [1]
“ป้าสะใภ้รอง ไม่ใช่สองร้อยห้า” ซู่เป่ารีบแก้
“ป้าสะใภ้รองบวกป้าสะใภ้รอง เท่ากับสองร้อยห้า!” เสี่ยวอู่เถียงกลับ
“ไม่ถูกนะ ต่อให้คำนวณผิดยังไง สองบวกสองก็ไม่เท่ากับสองร้อยห้าหรอก” ซู่เป่าทำหน้ามุ่ย
“สองบวกสองเท่ากับห้า!” เสี่ยวอู่ยังคงเอียงคอยืนยัน
เฮ้อ… วิชาเลขระดับ ป.5 นี่มันยากจริง ๆ
เบื้องหลังของซู่เป่า มีพนักงานสาวหลายคนกำลังนั่งล้อมวงกินข้าวกล่องพลางซุบซิบด้วยความเอ็นดู
“ตายน่ารักจัง! ดูสิ เธอกำลังนั่งคิดเลขกับนกแก้วด้วย”
“ลูกเต้าเหล่า
