บทที่ 29 ผีสาวที่ถูกบังคับให้ทำงาน!
เหวยหว่านกำลังถือชามบะหมี่ร้อนจัดขึ้นไปชั้นบน ปกติลูกสาวของเธอ มักตื่นสายจนถึงสิบโมง แม้เป็นวันที่ต้องไปโรงเรียน
เหวยหว่านยังต้องคอยประคบประหงม นำอาหารไปให้ทานถึงที่ แล้วปลอบอารมณ์งอแงหลังหานหานตื่นนอนก่อนจะพาไปส่งที่อนุบาล
เมื่อเห็นซู่เป่าเอ่ยทักทาย เธอเพียงตอบรับในลำคอเบา พลางก้มมองชามบะหมี่ในมือ
น้ำซุปนี่ร้อนจัด…ถ้าแกล้งทำหลุดมือสาดใส่หน้าซู่เป่าเสียตอนนี้จะเป็นอย่างไรนะ?
เหวยหว่านสะดุ้งตกใจกับความคิดชั่วร้ายตัวเอง เธอรีบดึงสติแล้วเดินผ่านซู่เป่าไปอย่างเย็นชา
“อาจารย์คะ…สิ่งที่อยู่บนหน้าป้าสะใภ้รองคืออะไรคะ?” ซู่เป่ามองตามพลางกระซิบถามจี้ฉาง
“มันคือ… ไอมรณะ” จี้ฉางลอยตัวกอดอกอยู่ข้าง ๆ ตอบเสียงเรียบ
“ไอมรณะคืออะไรเหรอคะอาจารย์?” เด็กน้อยถามซ้ำด้วยความสงสัย จี้ฉางหรี่ตาลงพลางเอ่ยเสียงขรึม
“หมายความว่า…ผู้หญิงคนนั้นเคยฆ่าคนมาก่อน”
มีเพียงคนที่เคยปลิดชีวิตผู้อื่น แบกรับความผิดบาป และวนเวียนอยู่ข้างศ ในขณะที่วิญญาณหลุดลอยเท่านั้น ถึงจะมี ‘กลิ่นอายแห่งความตาย’ ที่รุนแรงติดตัวมาแบบนี้
ซู่เป่ากอดตุ๊กตากระต่ายในอ้อมแขนแน่นด้วยความกังวล เธอตัดสินใจวิ่กลับเข้าห้องไป แล้วรีบพาเจ้าเสี่ยวอู่ออกมาด้วย จี้ฉางมองด้วยความงุนงง
“จะเอามันไปด้วยทำไม?”
เขารู้ดีว่านกตัวนี้ปากสว่าง แถมยังเสียงดังหนวกหู พอเริ่มเบื่อขึ้นมามันจะพ่นคำพูดไร้สาระออกมาเป็นชุด หรือไม่ก็ร้อง
