เพลงพิลึกที่คนทั่วไปไม่เข้าใจ
อย่างเช่น…
“ฮ่าฮ่า! มาร้องเพลงแมวกันเถอะ! มาเหมียว ๆ ๆ ด้วยกัน!”
ลองนึกภาพนกแก้วที่พยายามเลียนเสียงแมวร้องดูสิ…
หายนะชัด ๆ!
“หนูไม่อยากทิ้งเสี่ยวอู่ไว้บ้านคนเดียวค่ะ!” ซู่เป่าเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง
ถ้าเกิดป้าสะใภ้รองแอบจับมันไปต้มซุปขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ…
เจ้าเสี่ยวอู่ได้ยินดังนั้นก็พองขนสีเขียวจนฟูฟ่อง แล้วร้องทวนคำเสียงหลง “มีปีศาจ! ไม่วางใจ! ไม่วางใจ!”
“ไป ๆ ๆ พวกเรารีบไปกันเถอะ!” ซู่เป่าลูบขนมันเบา ๆ
เด็กน้อยตัวอวบในชุดเอี๊ยมกระโปรง ถักเปียสองข้างดูเรียบร้อย สะพายกระเป๋ารูปแมวใบโปรด วิ่งลงบันไดตุบ ๆ ในอ้อมแขนยังมีตุ๊กตากระต่าย และนกแก้วตัวแสบหนีบมาด้วย
“ดูแลซู่เป่าให้ดีนะ โดยเฉพาะเจ้าจื่อหลิน อย่าให้หลานคลาดสายตาเชียว” นายหญิงเฒ่าซูกำชับลูกชายด้วยความเป็นห่วง
“ทราบแล้วครับแม่” ซูจื่อหลินขานรับเสียงทุ้มตามสไตล์คนนิ่ง ๆ ส่วน ซูอิงเอ๋อร์ที่ใจร้อนกว่าใครเพื่อนเริ่มโวยวาย
“ไปกันเถอะ ๆ ขึ้นรถได้แล้ว”
แต่พอเขาหันมามองหลานสาวตัวน้อยที่แต่งตัวจัดเต็ม หัวใจของมังกรพ่นไฟตัวนี้ก็ แทบจะละลายลงไปกองกับพื้น…
หลานสาวน่ารักขนาดนี้ แน่นอนว่าต้องพาออกไปอวดให้คนทั้งโลกเห็นสักหน่อยแล้ว!
ในขณะเดียวกัน ที่ชั้นบน เหวยหว่านกำลังพยายามปลุกหานหานให้ตื่น แต่เด็กน้อยก็ยังไม่ยอมลุก เธอจึงเดินออกมายืนที่ระเบียงด้วยความเหนื่อยหน่าย
เมื่อมองลงไปเห็นซูจื่อหลินกำลังอุ้มซู่เป่าขึ้นรถ เธอ
