้ามีอะไรต้องเรียกยาย ให้กดกระดิ่งนี้ทันทีเลยนะลูก”
ซู่เป่าพยักหน้าและบอกราตรีสวัสดิ์ เธอเฝ้ามองตามหลังจนกระทั่งคุณนายเฒ่าซูเดินออกจากห้องไป
“จุ๊ ๆ ๆ…” เสียงจี้ฉางที่พิงกำแพงอยู่ด้านข้างดังขึ้นมาทำลายความเงียบ
เขานึกถึงเหตุการณ์ในห้องหนังสือเมื่อครู่แล้วรู้สึกขัดใจไม่น้อย ที่เจ้าคนแก่นั่นบังอาจมาแย่งลูกศิษย์ตัวน้อยของเขาไปหน้าตาเฉย!
ยุคสมัยนี้แล้ว การจะเป็นอาจารย์สอนคนเนี่ย ยังต้องมีการแข่งขันแย่งชิงกันขนาดนี้เลยหรือ?
“นี่เจ้าหนู…เดี๋ยวอาจารย์จะสอนเวทมนตร์ให้เอาไหม? เธอรู้จักเวทมนตร์หรือเปล่า? แบบที่แค่ ‘ฟึ่บ’ เดียว แล้วปาลูกไฟออกมาได้ในพริบตาเลยนะ!” วิญญาณหนุ่มอวดสรรพคุณเพื่อให้เด็กน้อยสนใจ
“ถ้าไม่อยากเสกไฟ จะสอนจับผีแทนก็ได้นะ แต่ก่อนอื่นต้องเปิดตาทิพย์ให้เธอก่อน พอเปิดแล้วเธอถึงจะมองเห็นฉันชัด ๆ ไง” จี้ฉางพยายามหว่านล้อมสุดกำลัง ซู่เป่าหันขวับมาส่ายหน้าทันควัน
“ซู่เป่าไม่เรียนหรอกค่ะ!” เธอพูดต่อ “ซู่เป่าจะเรียนวาดรูปกับอาจารย์ต่างหาก นั่นคือสิ่งที่เด็กดีควรทำ”
“หือ? แล้วเด็กดีเขาควรทำอะไรบ้างล่ะ?” จี้ฉางถึงกับหลุดหัวเราะ
เด็กน้อยชูนิ้วป้อม ๆ ขึ้นมานับทีละอย่าง “ก็มีกิน นอน วาดรูป แล้วก็เล่นกับเสี่ยวอู่ค่ะ”
ห้องนอนของซู่เป่าถูกออกแบบให้เชื่อมกับห้องข้าง ๆ ซึ่งตกแต่งเป็นธีมป่าเขตร้อนเพื่อเป็นที่อยู่ของเจ้า เสี่ยวอู่ โดยมีเพียงรั้วกั้นเตี้ย ๆ แบ่งพื้นที่ไว้เท่านั้น
เสี่ยวอู่ที่กำลัง
