เคลิ้มหลับพอได้ยินชื่อตัวเองถึงกับลืมตาโพลงทันที มันเอียงคอพลางร้องเรียกเสียงใส
“เล่นกับเสี่ยวอู่นะ! ปิ้ว ๆ ๆ~!”
ซู่เป่าหัวเราะคิกคักพลางทำท่าเหมือนถูกกระสุนปืนยิง แล้วทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม
“โอ๊ย…ซู่เป่าถูกยิงตายแล้ว!”
“ก้า ก้า ก้า!” เสี่ยวอู่ร้องตอบอย่างร่าเริง จี้ฉางเห็นแล้วได้แต่กระตุกมุมปาก
ถ้าไม่ใช่เพราะมองเห็นว่าเด็กคนนี้มีโครงสร้างกระดูกที่พิเศษและมีพรสวรรค์ด้านศาสตร์วิญญาณล่ะก็…
เหอะ! และถ้าไม่ได้สัญญากับซูจิ่นอวี้เอาไว้ ปรมาจารย์อย่างเขาคงไม่มานั่งง้อเด็กตัวแค่นี้หรอก!
จี้ฉางลูบจมูกตัวเองแก้เก้อพลางเปลี่ยนกลยุทธ์ “ซู่เป่าน้อย เธอลืมไปแล้วเหรอว่าตอนอยู่บนสวรรค์ แม่กำชับอะไรไว้กับเธอบ้าง?”
เขานึกถึงวันที่แอบเข้าไปในฝันของซูจิ่นอวี้ ซึ่งในฝันแม่ของซู่เป่าได้สั่งเสียให้ลูกสาวดูแลคุณย่าให้ดีก่อนจากไป จนเจ้าตัวน้อยร้องไห้จ้าแทบขาดใจ
ตอนนั้นเขาไม่มีทางเลือก เลยต้องยอมปลอมตัวเป็นซูจิ่นอวี้ แล้วพาซู่เป่าไปวิ่งเล่นบนก้อนเมฆและสายรุ้งอยู่นานกว่าจะสงบลงได้ ในจังหวะนั้นเองเขาก็ไม่ลืมที่จะแอบอวย ตัวเองทิ้งท้ายไว้ว่า
“ซู่เป่าลูกรัก อาจารย์ของหนูเป็นคนดีมากนะลูก หนูต้องตั้งใจเรียนวิชากับเขาให้ดี ๆ เข้าใจไหมจ๊ะ?”
จี้ฉางงัดไม้ตายสุดท้ายออกมาล่อ
“ถ้าหนูเรียนรู้วิชาพวกนี้แล้ว หนูจะได้พบกับแม่บ่อย ๆ นะ!”
ซู่เป่าน้อยกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะเบะปากใส่เขาอย่างรู้ทัน
“อาจารย์คะ คนที่พาหนูไปเล่นสไลเดอร์
