สายรุ้งในฝันน่ะคืออาจารย์ต่างหาก ไม่ใช่คุณแม่สักหน่อย!”
“เธอ… เธอรู้ได้ยังไงกัน?” จี้ฉางชะงักกึกไปครู่ใหญ่ ซู่เป่ามองค้อนคนขี้โกหก
“อาจารย์น่ะโง่จะตายไป ตอนแปลงร่างอาจารย์ลืมเก็บเท้า เท้าใหญ่ ๆ ของอาจารย์โผล่ออกมาตั้งเยอะ เท้าของคุณแม่ไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้นสักหน่อย!”
เป็นไปไม่ได้! ปรมาจารย์อย่างเขาจะทำผิดพลาดขั้นพื้นฐานแบบนั้นเชียวหรือ?!
ในขณะที่เขากำลังกุมขมับคิดว่ายัยหนูนี่ช่างรับมือยากเหลือเกิน อยู่ดี ๆ ซู่เป่าพลันถามขึ้นด้วยเสียงเบา
“อาจารย์คะ…แต่ถ้าซู่เป่าเรียนวิชาแล้ว จะได้เจอคุณแม่จริง ๆ ใช่ไหม?”
เธอนอนราบลงอย่างเรียบร้อย ร่างเล็ก ๆ เหยียดตรง มือน้อย ๆ ทั้งสองข้างกำชายผ้าห่มไว้แน่น แววตาที่จ้องมองมานั้นเต็มไปด้วยความจริงจังและคาดหวัง
จี้ฉางใจอ่อนยวบ “อืม… แน่นอนอยู่แล้ว”
ซู่เป่าดีดตัวลุกขึ้นนั่งอีกครั้งทันที “ตกลงค่ะ! งั้นซู่เป่าจะเรียนกับอาจารย์”
ช่างเถอะ อาจารย์ดูจะซุ่มซ่ามแถมยังโง่กว่าพี่ชั้นประถมเสียอีก หนูจะยอมให้อภัยอาจารย์ก็ได้!
ที่แท้หลังจากวันที่จี้ฉางทิ้งกำไลเชือกแดงไว้แล้วหายตัวไป ซู่เป่าแอบขุ่นเคืองเขาอยู่ในใจมาตลอด แต่ตอนนี้เจ้าตัวเล็กกลับใจกว้าง ยอมเลิกถือสาหาความเขาแล้ว
จี้ฉางถึงกับตั้งตัวไม่ติด เมื่อจู่ ๆ ลูกศิษย์ตัวน้อยยอมตกลงกะทันหันแบบนี้ แล้วเขายังไม่ได้เตรียมแผนการสอนเลยด้วยซ้ำ…
ชายหนุ่มนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจด้นสดหลอกล่อไปก่อน
“ซู่เป่า… เราจะเริ
