ะเบิดลูกใหญ่ที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงจนตาค้าง
โอ้! อาจารย์เหลากำลังจะรับศิษย์คนเล็ก! แถมยังเป็น ศิษย์รัก เสียด้วย!
จะเป็นใครกันนะ?! ทุกคนต่างรู้สึกอิจฉาอย่างหนักและพากันคาดเดาไป จังหวะนั้นเอง คุณแม่ของเสวี่ยเอ๋อร์ก็จูงมือลูกสาวเดินเข้ามา สายตาของทุกคนจึงจับจ้องไปที่เสวี่ยเอ๋อร์เป็นตาเดียว
เสวี่ยเอ๋อร์มีชื่อเสียงพอสมควรในวงสังคม ด้วยวัยเพียงเท่านี้แต่ภาพวาดสีน้ำมันของเธอกลับได้รับเลือกเข้าสู่หอศิลป์แห่งชาติแล้ว เธอจึงดูเข้าเค้ากับคำว่า “ลูกศิษย์ตัวน้อย” ที่ศาสตราจารย์พูดถึงที่สุด!
ทันใดนั้น ทุกคนต่างพากันส่งยิ้มและทักทายเสวี่ยเอ๋อร์กับแม่ของเธออย่างเป็นมิตร
เสวี่ยเอ๋อร์ก้มหน้าลง ทำตัวเรียบร้อยนิ่งสงบ รักษาภาพลักษณ์กุลสตรีจากตระกูลดีไว้อย่างเคร่งครัด ทว่าเมื่อนึกภาพตนเองได้รับการแต่งตั้งเป็นศิษย์ของอาจารย์เหลา เธอก็แทบเก็บความภาคภูมิใจไว้ไม่อยู่
“ศาสตราจารย์เหลาคะ เมื่อกี้ทุกคนได้ยินว่าคุณจะรับศิษย์ ต่างก็สงสัยกันมากว่าเด็กคนไหนกันที่โชคดีได้รับความเมตตาจากคุณ?” แม่ของเสวี่ยเอ๋อร์แสร้งถามอย่างไม่ได้ตั้งใจ
ศาสตราจารย์เหลาหัวเราะอย่างมีความสุข “เป็นเด็กคนหนึ่งที่ใช้สีสันสดใส มีจินตนาการที่แปลกประหลาดและสว่างไสวเท่าที่ผมเคยเห็นมาในรอบหลายสิบปีนี้เลยล่ะ!”
คุณแม่ของเสวี่ยเอ๋อร์ลอบยิ้มกริ่มด้วยความลำพองใจ ลูกสาวของเธอชอบใช้โทนสีสดใสจัดจ้านอยู่แล้ว แถมเธอยังมั่นใจว่าจินตนาการของเสวี่ยเอ๋อร์นั้นล
