าเทียมฟ้า กลับมาปรากฏตัวที่นี่อีกครั้ง!
“โยนพวกเขาออกไปเสีย ไม่ต้องเสียเวลาด้วยอีกต่อไป” ซูอีเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ
เดิมทีเขาตั้งใจรอให้งานวันเกิดของหลานสาวผ่านพ้นไปก่อนค่อยจัดการบัญชีแค้น แต่ในเมื่อทั้งคู่รนหาที่ถึงถิ่น ก็พร้อมจะสงเคราะห์ให้ทันที
ตอนนี้พ่อบ้านกำลังไปรวบรวมหลักฐานสำคัญชิ้นนั้นมาแล้ว
ตอนซูอีเฉินและน้อง ๆ ได้พบกับซู่เป่าเป็นครั้งแรก ประโยคแรกที่หลุดออกมาจากปากเด็กน้อยด้วยความหวาดกลัวคือ ‘ซู่เป่าไม่ได้ผลักคนนะ’
ความยุติธรรมที่ถูกพรากไปนี้ ในฐานะลุง เขาจะต้องเป็นคนทวงคืนกลับมาให้เธอให้ได้!
ไม่ว่าจะเป็นคำครหาเรื่องเด็กเจ้าเล่ห์ หรือ มารยาหน้าซื่อเหมือนดอกบัวขาว
เขาไม่มีวันยอมให้ใครมาป้ายสีซู่เป่าแบบนั้นเด็ดขาด!
หลินเฟิงคุกเข่าคร่ำครวญอยู่นาน แต่สุดท้ายกลับพบว่าไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยเลยแม้แต่น้อย คนตระกูลซูต่างจ้องมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย ส่วนแขกเหรื่อคนอื่น ๆ ก็ทำเพียงมองดูราวกับกำลังชมละครฉากหนึ่งเท่านั้น
หลินเฟิงเห็นท่าไม่ดี เขาจึงหันไปหาซู่เป่าพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสลด
“ซู่เป่า…ให้อภัยพ่อเถอะนะ ที่พ่อวู่วามไปวันนั้นก็เพราะลูกทำให้น้องชายต้องตาย พ่อถึงได้ขาดสติแบบนี้ ปกติพ่อไม่เคยรุนแรงกับลูกเลยนะ…”
ในขณะที่พูด หลินเฟิงคอยลอบสังเกตปฏิกิริยาของเด็กน้อยไปด้วย เขาปักใจเชื่อว่าซู่เป่าคงไม่กล้าปริปาก เพราะที่ผ่านมาไม่ว่าเขาจะข่มขู่หรือดุด่าอย่างไร เธอก็เอาแต่เงียบกริบไม
