่เคยตอบโต้
แต่ใครจะคาดคิดว่าซู่เป่ากลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“คุณพ่อคะ คุณกำลังโกหก”
“พ่อไม่ได้โกหกนะ พ่อพูดความจริงทุกอย่าง…”
หลินเฟิงถึงกับหน้าเจื่อน ซู่เป่าสวนกลับทันควัน
“คุณพ่อเคยตีซู่เป่ามาก่อนหน้านั้นแล้ว และตีหนูมาโดยตลอด”
ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจทันที เขารู้สึกว่าซู่เป่าช่างไม่ให้ความร่วมมือเอาเสียเลย
“ฉันเป็นพ่อแกนะ! ซู่เป่า!” เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพึมพำกับตัวเองด้วยความโกรธ
ซูอีเฉินรับแฟ้มเอกสารมาจากมือของ ลุงเนี่ย พ่อบ้านตระกูลซู เขาเค้นเสียงหัวเราะเย็นชาก่อนเอ่ยขึ้น
“แกเป็นพ่อของซู่เป่าจริงหรือไม่… มันยังเป็นเรื่องที่ไม่แน่นอนเลย”
บนไหล่ของลุงเนี่ยมีนกแก้วเกาะอยู่ตัวหนึ่ง เมื่อมันเห็นผู้คนมากมายก็เกิดอาการตื่นตกใจ จึงโผบินไปเกาะที่ไหล่ของเด็กน้อยแทน
ท่ามกลางความสับสน แขกทุกคนต่างรู้สึกฉงนใจ… ซูอีเฉินกำลังทำอะไรกันแน่?
ซูอีเฉินถือแฟ้มเอกสารในมือ นิ้วมือเรียวยาวของเขาเคาะลงบนซองกระดาษเป็นจังหวะเนิบช้าพลางเอ่ยถาม
“มู่ชิ่นซิน คุณยืนยันสินะว่า ซู่เป่าเป็นคนผลักคุณจนแท้งลูก?”
เธอที่กำลังก้มหน้าบีบน้ำตาพลันรู้สึกใจคอไม่ดีบอกไม่ถูก เธอแสร้งสะอื้นไห้พลางตอบด้วยท่าทีโอนอ่อน
“ไม่ใช่ความผิดของแกหรอกค่ะ… ซู่เป่าก็แค่เด็กที่รู้สึกไม่มั่นคงในสถานะของตัวเองมากเกินไปเท่านั้น…”
“คุณคงคิดว่า ในเมื่อจุดเกิดเหตุที่บ้านตระกูลหลินไม่มีกล้องวงจรปิด คุณเลยนึกอยากจะปั้นน้ำเป็นตัวอย
