บทที่ 16 ความลำเอียงที่กรีดลึกในใจ
ภายในห้องนอนที่เคยอบอวลด้วยความโกรธ บัดนี้กลับเงียบสงบลง เสี่ยวอู่หดตัวซุกอยู่ในอ้อมแขนของซู่เป่า เด็กน้อยเองก็ซุกกายอยู่ในอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นของคุณยายซูอีกทีหนึ่ง
นกแก้วตัวน้อยเพิ่งย้ายมาแท้ ๆ กลับต้องเผชิญเหตุการณ์เฉียดตายจนขวัญเสีย บัดนี้มันยังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ไม่ต่างจากซู่เป่าที่เอาแต่โทษตัวเองด้วยความเสียใจ เธอผิดหวังเหลือเกิน เพราะปกป้องเพื่อนรักเพียงตัวเดียวไว้ไม่ได้
เมื่อเห็นว่าหลานสาวเริ่มสงบลง คุณนายผู้เฒ่าซูจึงลูบศีรษะเธออย่างแผ่วเบา
“ซู่เป่ารู้สึกดีขึ้นหรือยังลูก? เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของหนูเลยนะ หานหานต่างหากที่ทำไม่ถูก”
“ใช่แล้ว! ซู่เป่าของตาเก่งมาก เป็นเด็กดีที่รู้จักเหตุและผลที่สุด” ผู้เป็นตาเอ่ยสำทับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ซู่เป่าคือหลานรักที่สุดของยายเลยนะลูก!” หญิงชรารีบเสริมทันที
สองผู้เฒ่าสลับกันเอ่ยคำชมประหนึ่งการวิ่งผลัดที่ไม่มีใครยอมแพ้ใคร นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ซู่เป่าได้รับคำชื่นชมมากมายเช่นนี้
“คุณตาคุณยายก็เป็นเด็กดีเหมือนกันค่ะ!” เธอรู้สึกเขินอายจนใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ มือเล็กเขี่ยปีกนกแก้วไปมาพลางพึมพำ
คำพูดไร้เดียงสานั้นทำให้ผู้สูงอายุทั้งสองชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาดังลั่นด้วยความเอ็นดู
ซูอีเฉินเพิ่งเสร็จจากการประชุมในห้องทำงาน ทันทีที่ทราบเรื่องการปะทะกันระหว่างซู่เป่าและหานหาน เขาก็อดไม่ได้ที่จ
