ูกชายต้องเลี้ยงให้แกร่งและประหยัด ส่วนลูกสาวต้องปรนเปรอให้หรูหราฟุ่มเฟือย’ แนวคิดนี้จะผิดพลาดตรงไหน? ในเมื่อหานหานคือคุณหนูผู้สูงศักดิ์แห่งตระกูลซู
ต่อไปในภายภาคหน้า แม้ไม่ต้องหยิบจับงานใด ก็มีทรัพย์สินกินใช้ไปชั่วชีวิต การให้ลูกอยู่แบบสบายบนกองเงินกองทองไปวัน ๆ ไม่ใช่เรื่องดีหรอกหรือ?
เหวยหว่านเดินเข้าไปในห้องนอนที่เต็มไปด้วยซากข้าวของ พลางโอบปลอบลูกสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
“พอเถอะจ๊ะ หานหานยอดรัก ไม่ร้องแล้วนะลูก แม่ใจจะขาดแล้ว…”
“ไม่! หนูไม่ยอม! หนูไม่ชอบมัน!” หานหานยังคงแผดเสียงกรีดร้องไม่ลดละ
“แม่ตามใจหนูทุกอย่างเลย…” เหวยหว่านโอ๋ลูกสาวด้วยความเคยชิน
…
คุณตาซูพาซู่เป่ากลับมายังห้องนอนอันแสนอบอุ่น เมื่อนกแก้วคู่ใจเห็นเจ้านายตัวน้อยก้าวเข้ามา มันก็กระพือปีกถลาเข้าหาด้วยความดีใจ แต่กลับถูกโซ่เส้นเล็กที่ล่ามข้อเท้าไว้ฉุดรั้งจนตัวเกร็ง
ซู่เป่ารีบเข้าไปลูบขนสีสวยของมันเบา ๆ พลางกระซิบบอกด้วยความอ่อนโยน “เสี่ยวอู่ เป็นเด็กดีนะ รอให้คุณลุงจัดที่ทางให้เข้าที่ก่อน แล้วซู่เป่าจะปล่อยให้เธอได้บินเล่นตามใจชอบเลย”
เนื่องจากห้องนี้ถูกเนรมิตขึ้นอย่างเร่งด่วน เหล่าคุณลุงจึงไม่ทันทราบว่าซู่เป่าพานกแก้วกลับมาด้วย ห้องที่ยังไม่ได้เตรียมไว้เป็นพิเศษนั้น อาจกลายเป็นอันตรายร้ายแรงต่อนกที่เคยชินกับผืนป่า
เพราะมันอาจบินพุ่งชนกระจกใสจนบาดเจ็บสาหัสได้ เสี่ยวอู่จึงจำเป็นต้องยอมถูกพันธนาการไว้ชั่วคราวเพื่อ
