่ะ! ซู่เป่ารักการวาดรูปที่สุด ตอนอยู่ที่บ้านตระกูลหลิน ซู่เป่าวาดเอาไว้เยอะแยะเลยค่ะ”
ทว่าน้ำเสียงก็พลันแผ่วลงเมื่อนึกถึงอดีตที่หลายภาพถูกคุณป้ากระชากฉีกทำลาย และบางภาพที่ซ่อนไว้ในหลืบหนังสือเธอก็จำใจต้องทิ้งมันไว้เบื้องหลัง…
คุณตาซูใช้นิ้วชี้ไปยังภาพหนึ่งด้วยความใคร่รู้ “แล้วภาพนี้มีเรื่องราวอย่างไรบ้าง?”
ซู่เป่ารีบสวมวิญญาณจิตรกรตัวน้อย นำเสนอผลงานด้วยน้ำเสียงร่าเริง “ภาพนี้คือเรื่องราวของเด็กสองคนที่ออกเดินทางเข้าสู่ป่าเวทมนตร์ค่ะ! คุณตาดูตรงเถาวัลย์นี้สิคะ มีดอกไม้ที่เทพธิดาแห่งฤดูใบไม้ผลิร้อยเป็นสร้อยคอทิ้งไว้!”
“ส่วนคุณลุงก้อนหินคนนี้ เขาโชคร้ายกลิ้งตกภูเขาจนตัวแตกเป็นเสี่ยง ๆ เลยค่ะ แต่ดูสิ… ตรงรอยแตกนั้นกลับมีใบโคลเวอร์สี่แฉกงอกออกมา ตอนนี้เขากลายเป็นคุณลุงผู้โชคดีที่สุดไปแล้ว!”
“แล้วดูดอกไม้สีชมพูแสนสวยนี่สิคะ มันกำลังเชิดหน้าถือดีแล้วพูดว่า ‘ฮึ่ม! ในป่านี้ไม่มีใครจะงดงามเท่าฉันอีกแล้ว’ เป็นดอกไม้ที่หยิ่งยโสมากเลยใช่ไหมคะคุณตา?”
คุณตาซูรับฟังคำบอกเล่าด้วยความทึ่ง เขาค้นพบว่าโลกทัศน์ในภาพวาดของซู่เป่านั้นสดใสและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ประหนึ่งหลุดออกมาจากแผ่นฟิล์มของสตูดิโอจิบลิ ลายเส้นและสีสันที่ใช้สื่อสารอารมณ์ของสรรพสิ่งได้มีชีวิตชีวาจนผู้ที่พบเห็นรู้สึกสงบและได้รับการเยียวยาใจ
ด้วยความภูมิใจ จึงอดไม่ได้ที่จะหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาถ่ายภาพผลงานเหล่านั้นไว้ แล้วกดส่งต่อให้เพื่อนสนิท
