่เห็น คือเพดานสีขาวสะอาดตา
ซูอี้เชินเป็นคนแรกที่เก็บอาการตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ เขาโพล่งขึ้นด้วยความดีใจ “ซู่เป่า! หนูฟื้นแล้ว! นี่ลุงเล็กเองนะ…”
สมาชิกตระกูลซูคนอื่น ๆ ต่างพากันกลั้นหายใจ จดจ้องมองเด็กน้อยด้วยแววตาเปี่ยมด้วยความหวัง ซู่เป่ามองตอบด้วยความมึนงง
“ลุงเล็ก… หรอคะ?”
ดวงหน้าจิ้มลิ้มซึ่งเคยสดใสกลับนิ่งสนิทไร้อารมณ์ ดูเปราะบางราวกับตุ๊กตาเซรามิกที่พร้อมแตกสลายได้ทุกเมื่อ เด็กน้อยเพียงแต่พึมพำคำว่า ‘ลุงเล็ก’ วนเวียนไปมาด้วยสายตาเลื่อนลอย คุณท่านซูจ้องมองร่างผอมบางบนเตียงผู้ป่วยขนาดใหญ่ จนเด็กน้อยดูตัวเล็กลงไปถนัดตา
ภาพตรงหน้าบีบคั้นหัวใจคนมองจนแทบหายใจไม่ออก
ซูอี้เชินพยายามปรับน้ำเสียงให้ทุ้มนุ่มนวลเท่าที่ทำได้ “ซู่เป่า… ลุงคือศัลยแพทย์ซูอี้เชิน เป็นพี่ชายของแม่หนู จำได้ไหม หนูเคยโทรหาลุงน่ะลูก?”
ขนตาของซู่เป่าสั่นระริกครู่ใหญ่ เธอส่งเสียงตอบในลำคอ “อืม…”
จำได้แล้ว…
วันนั้น… ใช้โทรศัพท์เครื่องนั้นโทรหาลุงจริง ๆ
ทว่าความทรงจำที่ผ่านมามีเพียงความเฉยเมย พวกเขาไม่เคยเหลียวแลเธอเลยไม่ใช่หรือ
“พวกคุณ…มารับหนูหรือคะ?” ซู่เป่าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน
เหล่าชายอกสามศอกที่ยืนล้อมเตียงต่างพากันพยักหน้า ซูเยว่เฟยรีบเอ่ยสมทบด้วยความจริงจัง
“ใช่แล้วซู่เป่า…ลุงสามเอง พวกเราทุกคนมารับกลับบ้านนะ”
คุณท่านซูรู้สึกจุกเสียดในลำคอจนพูดไม่ออก ท่านสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ก่อนเอ่ย
