ใครเชื่อเธอเลย
โบราณว่าไว้ เหมันต์นั้นหนาวเหน็บ ลมเย็นเล็ดลอดเข้ามาปะทะกายซู่เป่าครั้งแล้วครั้งเล่า
หนึ่งวันหนึ่งคืนผ่านไปอย่างเชื่องช้า…
ไร้เงาของผู้คนเหลียวแล ไม่มีใครรู้เลยว่า ก่อนเกิดเหตุเธอถูกมู่ชิ่นซินลงโทษ ไม่มีอะไรตกถึงท้องแม้แต่คำเดียว สติของเด็กน้อยเริ่มพร่าเลือน ลมหายใจแผ่วเบา
ทว่าคำสั่งประกาศิตจากคุณปู่หลินยังคงดังก้อง… หากเธอไม่ยอมรับผิด ก็ห้ามก้าวเท้าออกจากห้องนี้เด็ดขาด!
“แม่…”
ริมฝีปากเล็กเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ ร่างกายของเธอสั่นเทา ได้แต่หลับตาพึมพำเสียงแผ่ว “แม่… ซู่เป่าไม่ได้ทำผิด… หนูไม่ยอมรับ…”
เด็กน้อยรู้ดี ว่ามารดาผู้เป็นที่รักจากโลกนี้ไปเพราะโรคร้ายตั้งแต่ปีกลาย และหลังจากนั้นไม่นาน บิดาก็รับหญิงคนใหม่เข้าบ้านมา หลังจากนั้นหล่อนก็ตั้งครรภ์
ป้าคนนี้ช่างมีหลายหน้า มักสวมหน้ากากหญิงใจดี แต่ลับหลังกลับกลายร่างเป็นปีศาจที่จ้องจะทำลายเธอ
“แม่คะ…” ซู่เป่าน้อยคิดถึงอ้อมกอดของแม่ มือเล็กบีบหูกระต่ายตุ๊กตาผ้าคู่ใจราวกับเป็นที่พึ่งสุดท้าย ก่อนสติจะดับวูบไปพร้อมกับความมืดมิด
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด
ทันใดนั้น… ประตูห้องก็ถูกผลักออกด้วยเสียงดังปัง!
หลินเฟิง ผู้เป็นพ่อเข้ามาด้วยสีหน้าโกรธจัด เข้าไปกระชากร่างซู่เป่าขึ้นมา แล้วลากลงบันไดอย่างไม่ไยดี ก่อนโยนทิ้งลงบนพื้นหิมะด้านนอก ความเย็นจัดบาดผิวทำให้ซู่เป่าสะดุ้งตื่นด้วยความเจ็บปวด เธอพยายามปรือตาอันหนักอึ้งขึ้นอย่
