ดือน จะยอมเสี่ยงเอาชีวิตลูกตัวเองมาล้อเล่นเพียงเพื่อใส่ร้ายเด็กอย่างแกหรือไง”
ภาพเหตุการณ์ในโรงพยาบาลยังคงตามมาหลอกหลอน ในยามที่มู่ชิ่นซินเสียเลือดมากจนหมอประกาศภาวะวิกฤตถึงสองครา วินาทีชีวิตภรรยารักแขวนอยู่บนเส้นด้ายระหว่างความเป็นความตาย กลับยังอุตส่าห์ฝืนสังขารพร่ำบอกเขาว่า อย่าได้ถือสาหาความซู่เป่าเลย!
ภรรยาสาวอ้างว่าเด็กน้อยคงเพียงแค่หวาดกลัว กลัวว่าหากน้องชายลืมตาดูโลก ตนเองจะไม่เป็นที่รักอีกต่อไป ไม่ได้ตั้งใจผลักเธอ…
นึกถึงคำพูดเหล่านั้นแล้ว เขาก็ใช้ไม้ฟาดลงไปไม่หยุด “ยังจะกล้าแก้ตัว ยังจะกล้าแก้ตัวอีก!”
เขาลงมือรุนแรงจนโทรศัพท์กระเด็นหลุดจากกระเป๋าเสื้อไปโดยไม่รู้ตัว กว่าจะยอมหยุดก็ตอนที่ร่างของซู่เป่าล้มฟุบแน่นิ่งอยู่บนพื้นหิมะ
“คุกเข่าอยู่ตรงนี้ซะ! ถ้าชิ่นซินยังไม่ได้ออกจากโรงพยาบาล แกก็ห้ามลุกไปไหนทั้งนั้น!”
หลินเฟิงพูดจบก็กระชากเนกไทตัวเองแรง ๆ อย่างขัดใจ โยนไม้ทิ้งลงพื้นแล้วสะบัดหน้าเดินกลับเข้าบ้านไป
พายุโหมโหมใส่ชีวิตเขาอย่างบ้าคลั่ง ทั้งวิกฤตใหญ่ในบริษัท ทั้งที่พยายามแก้ไขมานานนับครึ่งเดือนแต่กลับไร้ประโยชน์ ซ้ำร้ายมู่ชิ่นซินยังมาตกบันไดจนต้องเสียบุตรชายในครรภ์ไป
ทายาทเพียงคนเดียวที่ตระกูลหลินเฝ้ารอ กลับจากไปต่อหน้าต่อตา
มรสุมชีวิตรุมเร้าทั้งเรื่องงาน ทั้งเรื่องครอบครัว จนเขาเครียดหัวระเบิด มีเพียงซูเป่าที่กลายเป็นที่รองรับอารมณ์เกรี้ยวกราดทั้งหมดของเขาเอาไว้
ตุ๊กตา
