อนธการกลืนกินผมจากทุกทิศทาง
เสียงดนตรีเลื้อยลัดเข้าสู่แก้วหู— ตอนแรกมันแผ่วเบาจนเกือบจะสะกดใจ— แต่ยิ่งผมพยายามปิดกั้นมันเท่าไหร่ เสียงอื่น ๆ รอบกายยิ่งดังขึ้นเท่านั้น
ทุกสุรเสียงระเบิดก้องภายในหัว: เสียงเก้าอี้ไม้ที่ผมนั่งอยู่ลั่นเอี๊ยดอ๊าดอย่างเชื่องช้า เสียงโหยหวนของเชือกขึงตึง และเสียงลมหายใจแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของผม
แต่ละเสียงกรีดกรายเส้นประสาท คืบคลานอยู่ใต้ผิวหนัง จนรู้สึกราวกับมันเป็นสิ่งเดียวที่ผมจดจ่อได้
ไม่นานนัก เสียงดนตรีก็เปลี่ยนไป
ติ—
ท่วงทำนองแสนคุ้นเคยเริ่มบรรเลง ร่างกายของผมเริ่มสั่นสะท้านไปทุกส่วน
อุณหภูมิในห้องลดฮวบฮาบกะทันหันจนถึงขั้นช่วงชิงลมหายใจไปจากปอด ผมหันศีรษะ หัวใจเต้นแรง ภาวนาให้มันเป็นเพราะตัวเองเผลอเปิดหน้าต่างทิ้งไว้
แต่ทันทีที่ผมหันไป ความหนาวเหน็บอันล้ำลึกยิ่งกว่าเข้าโอบล้อม
ห้องนี้ไม่มีหน้าต่าง
ไม่เคยมีเลยสักบานเดียว
‘มันกำลังมา!’
ผมหลับตาแน่น ฝ่ามือกำที่วางแขนของเก้าอี้จนสั่นเทิ้ม ประหนึ่งมีบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามาในความคิด กำลังข่มขู่เพื่อจะเข้าครอบงำ
‘ฉันแค่ต้องทนให้ได้ห้านาที ห้านาที…’
จังหวะเพลงเริ่มช้าลง— จนเกือบจะละมุนละไม— แต่นั่นกลับทำให้ทุกอย่างแย่ลงไปอีก ยิ่งจังหวะช้าลงเท่าไหร่ มันก็ยิ่งร้ายกาจมากขึ้นเท่านั้
