น เสมือนกำลังขับกล่อมให้ผมเข้าสู่ห้วงภวังค์ แต่ละจังหวะแทรกซึมลึกลง ถักทอปลายทางไปยังจิตใจ ชักจูงความนึกคิดให้คล้อยตามกับมัน
ตอนนี้ผมได้ยินเสียงหัวใจเต้นของตัวเอง— ดังและไม่เป็นจังหวะ ราวกับมันสะท้อนก้องมาจากที่ไหนสักแห่งภายนอกร่างกาย
หยดน้ำเย็นยะเยือกไหลรินลงมาตามแนวใบหน้า เหงื่อ? น้ำตา? ผมไม่รู้เลย แต่สัมผัสเหล่านั้นชัดเจนมากกว่าเดิมอย่างน่าประหลาดเมื่ออยู่ในรัตติกาล
แต่ละวินาทีดำเนินไปอย่างทรมาน
‘เวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้วนะ…?’
ผมอยากจะเช็กเวลา แต่ในจังหวะที่กำลังจะลืมตานั้นเอง หูได้ยินเสียงคลิ้กแผ่วเบา จังหวะชีพจรเร่งระรัว
คลิ้ก!
เสียงนั้นดังมาจากทางประตู
‘มีคนมาปลดล็อกประตูเหรอ?’
ลูกบิดส่งเสียงเสียดสีขณะที่มันหมุน ตามมาด้วยเสียงกระแทกทื่อ ๆ — ประตูชนเข้ากับโต๊ะที่ผมดันไปขวางตระเตรียมไว้ด้านหน้า
ปึง!
มันหยุดชะงัก
จากนั้น—
บานประตูกระแทกโขกกับโต๊ะอย่างรุนแรงอีกครั้ง
ปัง!
คราวนี้ มันดังยิ่งกว่าเดิมจนทั้งร่างของผมสะดุ้งสุดตัว
แต่เพียงแค่นั้นเหมือนมันยังไม่อยากพอ
ปัง! ปัง!
หนึ่งครั้ง สองครั้ง และต่ออีกครั้ง แต่ละครั้งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เสียงปะทะก้องกังวานเหมือนกับเสียงปืนในห้องคับแคบอับอากาศ
โต๊ะสั่นสะเทือนตามแรงผลัก ไม้ส่งเสียงครวญคราง ขาโต๊ะครูดไปกับพ
