ื้น
ไม่ว่าใคร— หรืออะไรก็ตาม— ที่อยู่ข้างนอกนั่น มันไม่ได้แค่พยายามจะเข้ามาเฉย ๆ แน่
ดวงตาเบิกกว้างอยู่ก็จริง แต่ผมกลับมองไม่เห็นเลย มันมืดเกินไป มืดเกินกว่าจะมองอะไรให้เห็นได้
‘…ฉันรู้สึกเหมือนจะอ้วก อยากอ้วกแล้วจริง ๆ’
ร่างกายสั่นเทาไปทั้งตัว ถูกครอบงำด้วยความหวาดกลัวอันดิบเถื่อนจนผิวหนังรู้สึกตึงไปหมด
ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงกระแทกกระทั้นของประตู กระเพาะของผมบิดมวน ปั่นป่วนราวกับอยากจะคลุกคลานออกมาจากลำตัว
‘คนที่พยายามจะเข้ามาในห้องน่าจะเป็นใครสักคนที่โดนเสียงเพลงเล่นงาน หรือไม่ก็เป็นตัววาทยกรเอง โชคดีที่ดูเหมือนมันยังไม่แข็งแรงพอที่จะพังประตูเข้ามาได้’
…แต่โชคร้ายที่ ผมดันเคยแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้
นั่นหมายความว่า…
ปึง!
ผมสะดุ้งเฮือก เสียงทุบหยุดลง
ความเงียบเข้าปกคลุม
จากนั้นเสียงดนตรีก็แทรกซึมกลับมา คราวนี้มันดังกว่าเก่า จังหวะต่างไปจากเดิม
ท่อนแขนเริ่มกระตุก ตอนแรกแค่เล็กน้อย แล้วรุนแรงขึ้น สะเปะสะปะมากขึ้น คล้ายกับท่วงทำนองนั้นกำลังชักนำเส้นสายที่ฝังอยู่ใต้ผิวหนังของผม
ชักนำการเคลื่อนไหวให้อยู่เหนือการควบคุมของผม
ทันใดนั้น ผมก็นึกถึงภาพเหตุการณ์สยดสยองในฉากแรก หัวใจแทบจะกระดอนออกมาจากอก
‘มันเริ่มแล้ว’
เริ่มต้นจากความรู้สึกคันยิบ ๆ ที่ใบหน้า ตอนแรก
