มันเล็กน้อยจนพอเมินเฉยได้ แต่มันกลับเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วเมื่อเวลาผ่านไป ความคันนั้นเด่นชัดยิ่งขึ้นจนเริ่มจะต้านทานไม่ไหว
“ฮ-ฮ่า”
ลมหายใจสั่นเครือกว่าครั้งที่ผ่านมา มือไม้พยายามกระชากออกโดยไม่รู้ตัวเพื่อจะเกาหน้า
กึด!
แต่เชือกหยุดยั้งเอาไว้ก่อนที่จะได้ทันลงมือ
ผมพยายามตั้งสติ พยายามหายใจ แต่ร่างกายไม่ยอมฟังคำสั่งเลย
ยิ่งผมนั่งอยู่นานเท่าไหร่ มันก็ยิ่งย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ อาการคันใต้ผิวหนังทวีความรุนแรงและแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว ราวกับมีอะไรบางอย่างกำลังดิ้นพล่านอยู่ข้างใต้นั้น
ทุกวินาทียืดเยื้อ ลากผ่านไปพร้อมกับระลอกคลื่นแห่งความไม่สบายใจ จวบจนกระทั่งร่างกายรู้สึกเหมือนมีแมลงนับพันกำลังไต่ยั้วเยี้ยอยู่ภายใต้ผิวหน้า
‘ฉันต้องเกา… ต้องเกาให้ได้…’
ผมเริ่มรู้สึกถึงความสิ้นหวัง อาการคันไม่จางหาย รังแต่จะแผ่ขยายขึ้นเรื่อย ๆ ตามกาลเวลา มือเริ่มขัดขืนจากเชือกเพื่อพยายามจะยกขึ้นมาเกาหน้าโดยสัญชาตญาณ
“อึก…!”
ความทุกข์ทรมานเข้มข้นขึ้นตามเสียงดนตรี เมื่อเวลาลากผ่านไป อาการระคายเคืองยิ่งเติบใหญ่เกินกว่าจะรับไหว กัดกินผมจากภายในอย่างไม่หยุดหย่อน
‘…อีกสองนาที ฉันต้องทนให้ได้อีกแค่สองนาที’
ตัวจับเวลาข้างกายยังคงนับถอยหลังต่อไป
ผมแค่ต้องอดทนต่ออีกสักหน่อย
ผมแค่—
“….!?”
สัมผัสเย็นเยียบลากผ่านใบหน้
