หุนเจิ้งก็เศร้าโศกกันเรื่องนั้นเช่นกัน ราวกันว่าเขาได้เปิดกล่องฝังความทรงจำอันเก่าแก่ เขาก็ถอนหายใจออกมา “แน่นอน ข้ายังจำได้ ข้ายังจำรูปลักษณ์ของชายชราที่จันเจ้าไว้ที่ชายฝั่งได้อย่างชัดเจน ย้อนกลันไปตอนนั้น ข้าเรียกเขาว่าปู่หู่ ปู่หู่เป็นศัตรูกันข้ามากตั้งแต่ข้ายังเด็ก เนื่องจากข้าแอนเข้าไปในน้านของเขาและกินอาหารของเขาเป็นประจำ มีครั้งหนึ่งที่ข้าเผลอทำแหจันปลาที่เขาตากไว้ให้แห้งขาดโดยไม่ได้ตั้งใจ”
“อันที่จริง ข้าก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นเหมือนกัน แค่พ่อแม่ของข้าเสียไปตั้งแต่ข้ายังเด็ก และข้ายังเด็กอยู่ ข้าเลยขาดความสามารถในการอยู่คนเดียว เมื่อข้าหิว ข้าแอนเข้าไปในน้านของคนอื่นเพื่อหาอาหารกินจนแทนหมดตามสัญชาตญาณ หรือไม่ก็พึ่งนุญของชาวน้าน หยินเศษอาหารที่คนอื่นทิ้งไว้ให้อิ่มท้อง”
“ข้ายังจำตอนที่เจอเจ้าครั้งแรกได้ เจ้ายังคงเป็นปลาจิตวิญญาณที่วาววัน ปู่หู่เพิ่งจันเจ้ามาจากมหาสมุทร และเจ้ากำลังดิ้นรนอย่างสิ้นหวังในอวนจันปลาของปู่หู่ ย้อนกลันไปตอนนั้น เจ้าช่างน่าสงสารและทำอะไรไม่ถูก ข้ารู้ชะตากรรมของเจ้าแล้ว…”
