ตายเสียตรงนี้เถิด ต่อให้มีชีวิตอยู่ต่อไปข้าก็ไม่ต่างอะไรกับคนตายแล้ว!”
เป็นเจียงเทียนเป่า! อวิ๋นเจียวและฟางซื่อโกรธขึ้นมาทันที ฉู่อี้ที่เดินตามหลังฟางซื่ออยู่ก็เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
เมื่อมาถึงร้านอวิ๋นหรง ฉู่อี้ก็วางอวิ๋นเจียวลง เฉาซื่อกอดเฉาเหลียนเอ๋อร์ที่กำลังร้องไห้จนตัวสั่นยืนอยู่ในห้องโถง
“พี่สะใภ้รอง เจียวเอ๋อร์! ไอ้สารเลวนี่ ไอ้ตัวน่ารังเกียจนี่ มันตามมาถึงที่นี่แล้ว!”
เฉาซื่อสงสารเฉาเหลียนเอ๋อร์นัก ในใจก็โกรธจนแทบคลั่ง อวิ๋นเจียวกลัวว่านางจะโกรธจนเลือดขึ้นหน้าจึงบอกกับฟางซื่อว่า “ท่านแม่ ท่านขึ้นไปข้างบนกับอาสะใภ้สามเถิด ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนพี่หญิงรองเอง ส่วนเรื่องเจียงเทียนเป่าคนสารเลวคนนั้น ไม่คุ้มค่าที่จะต้องมาโกรธเคืองเช่นนี้หรอกเจ้าค่ะ”
ฉู่อี้ก็เกลี้ยกล่อมเช่นกัน “คนน่ารังเกียจเช่นนี้ ตายไปสักคนก็ถือว่าคนเลวน้อยไปคนหนึ่ง เจียวเอ๋อร์ เรื่องนี้ให้ข้าจัดการเอง!”
เฉาซื่อกับเฉาเหลียนเอ๋อร์ไม่เคยพบกับฉู่อี้มาก่อน เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนั้นจึงมองไปทางฟางซื่ออย่างงุนงง
ฟางซื่อจึงแนะนำว่า “ท่านผู้นี้คือเจิ้นหย่วนป๋อ หรือก็คือเจิ้นหย่วนโหวที่เคยมอบของขวัญให้กับบ้านของพวกเจ้านั่นแหละ”
เฉาซื่อและเฉาเหลียนเอ๋อร์ได้ยินดังนั้นจึงรีบคุกเข่าคำนับฉู่อี้ทันที ฉู่อี้รีบรั้งพวก
