นยวบไปหมดแล้ว จะยอมปล่อยนางลงได้อย่างไร
“ที่นี่คนเยอะ แออัดเกินไป รอไปถึงร้านอวิ๋นหรง ข้าจะปล่อยเจ้าลงเอง”
อวิ๋นเจียวเหลือบมองรอบๆ เห็นว่ามีผู้คนพลุกพล่านจริงๆ จึงยอมสงบปากสงบคำอย่างรู้ความ ปล่อยให้ฉู่อี้อุ้มนางต่อไปอย่างเสียไม่ได้
ไม่นานนัก อวิ๋นเจียวก็เห็นร้านอวิ๋นหรง แต่กลับเห็นขอทานสกปรกมอมแมมคนหนึ่ง ถูกบรรดาช่างปักผ้าในร้านไล่ตะเพิดออกมาด้วยไม้ท่อนใหญ่
หน้าประตูร้านอวิ๋นหรงมีช่างปักผ้าถือไม้ท่อนใหญ่ยืนเฝ้าอยู่ ขอทานคนนั้นจึงไม่กล้าเข้าไปอีก แต่เขากลับทรุดตัวนั่งลงกลางถนน ตบขาตัวเองร้องไห้คร่ำครวญ
“โธ่เอ๊ย อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ ท่านพ่อท่านแม่ของเจ้าสัญญาว่าจะยกเจ้าให้แต่งงานกับข้า เจ้าไม่อยากแต่งก็ไม่เป็นไร ไยต้องหลอกลวงให้ข้าเข้าไปในบ้านแล้วเอากรรไกรแทงข้าด้วย?”
“เอาเถิด ถึงอย่างไรเจ้าก็ไม่เต็มใจแต่งงานกับข้า พูดตรงๆ ก็สิ้นเรื่อง ไยต้องสมคบคิดกับคนอื่นใส่ร้ายบิดาของข้า ยึดเอาทรัพย์สมบัติของบ้านข้า ทำให้ครอบครัวข้าต้องบ้านแตกสาแหรกขาด… เกือบจะตายกันยกบ้านอยู่แล้ว!”
“พ่อแม่พี่ป้าน้าอาทั้งหลาย นางใจร้ายนัก ยังส่งคนมาตัดนิ้วของข้า! เผาใบหน้าของข้าจนเป็นแผลเป็น! นางต้องการให้ข้าตาย!”
“อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ วันนี้ถ้าเจ้าไม่ให้คำอธิบายกับข้า ข้าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น พวกเจ้าฆ่าข้าให้
