๋นหรงมีคนมุงดูเหตุการณ์เต็มไปหมด พวกเราก็เลยต้องเดินไป พอดีเลย จะได้ให้อากุ้ยไปส่งท่านที่ร้านฝูหรงเซวียน”
ขณะที่อวิ๋นเจียวกำลังพูด ฉู่อี้ก็ก้มตัวออกจากรถม้า แล้วกระโดดลงไปอย่างคล่องแคล่ว จากนั้น… เขาก็อุ้มอวิ๋นเจียวที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูรถม้าลงมาอย่างเป็นธรรมชาติ และจูงมือนางเดินไปด้วย
“ข้าไปกับพวกเจ้าด้วย ที่นี่คนเยอะ ระวังอย่าให้พลัดหลงกันล่ะ”
อวิ๋นเจียวมองเขาอย่างขัดใจ แต่กลับถูกเขากุมมือไว้แน่น นิ้วเรียวยาวของเขามีรอยด้านบางๆ ปลายนิ้วเย็นเล็กน้อย
“เซ่าชิงพูดถูก คนเยอะต้องระมัดระวัง พวกลักพาตัวเด็กในเมืองนี้มีไม่น้อย”
เด็กที่เกิดในตระกูลร่ำรวยหน้าตาดี และมักจะแต่งกายด้วยอาภรณ์งดงามยิ่งได้ราคาดี ดังนั้น ยิ่งเป็นเมืองใหญ่ พวกลักพาตัวเด็กก็ยิ่งมากขึ้น
ฉู่อี้รีบรับปากกับฟางซื่อ “ท่านป้าไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะดูแลเจียวเอ๋อร์เอง”
ว่าจบทุกคนก็เบียดเสียดฝูงชนเข้าไป ฉู่อี้เห็นท่าไม่ดีจึงอุ้มอวิ๋นเจียวขึ้น อวิ๋นเจียวเคยถูกอวิ๋นโส่วจงและอวิ๋นฉี่เยว่อุ้มมาก่อน แต่พวกเขาเป็นพ่อและพี่ชายแท้ๆ ของนาง แล้วฉู่อี้จะมาอุ้มนางทำไมกัน?
อวิ๋นเจียวเอ่ยด้วยความไม่พอใจ “ฉู่อี้ ท่านปล่อยข้าลงนะ!”
ฉู่อี้อุ้มนางไว้ ก้อนเนื้อนุ่มนิ่มในชุดสีเขียวอ่อน มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ ทำเอาหัวใจของเขาอ่อ
