แต่อวิ๋นเจียวกลับยิ้มร่าอยู่ในใจ นางเข้าใจแล้ว เข้าใจความหมายของอาจารย์หม่าแล้ว เรื่องนี้ หากเข้าใจก็จัดการได้ง่าย! ทันใดนั้นนางก็แกล้งทำสีหน้าหนักใจออกมา
เหยียนเซี่ยวเห็นดังนั้นก็รีบร้อนขึ้นมาทันที “เจียวเอ๋อร์ ถึงแม้ข้าจะไม่เก่งกาจขนาดสอนให้คนสอบเป็นจวี่เหรินได้ แต่ให้ข้าสอนเด็กๆ อ่านออกเขียนได้ย่อมไม่มีปัญหา! อย่างไรเสียข้าก็เป็นซิ่วไฉที่มีชื่อเสียง!”
“ฉะนั้น ท่านจึงสูงส่งเกินไปที่จะอยู่ที่นี่อย่างไรเล่า ลองคิดดูสิ ศาลเจ้าเล็กๆ จะรองรับพระพุทธรูปองค์ใหญ่ได้ไหม? อย่าว่าแต่พระพุทธรูปเลย แม้แต่เจ้าแม่กวนอิม พระโพธิสัตว์ หรืออรหันต์สิบแปดองค์ก็ไม่อาจรับไว้ได้!”
แม้ว่าอวิ๋นเจียวจะอายุยังน้อย แต่กลับมีท่วงท่าและอำนาจบางอย่างที่ทำให้ผู้คนไม่อาจดูแคลนได้
ฉีจวี่เหรินและหลีซิ่วไฉต่างก็รู้สึกทึ่งในใจ พฤติกรรมของเหยียนเซี่ยวนั้นไม่ค่อยน่าเชื่อถือเท่าใดนัก เขาให้ความสำคัญกับเด็กสาวคนหนึ่งก็ช่างเถิด แต่ท่าทีของอาจารย์หม่ากลับทำให้พวกเขาครุ่นคิด เด็กสาวที่สามารถทำให้อาจารย์หม่ามองด้วยความนับถือได้ จะเป็นคนธรรมดาได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น ฟังคำพูดของนาง แม้จะเกินจริงไปบ้าง แต่ก็เหมาะเจาะลงตัวนักมิใช่หรือ? สำนักศึกษาเล็กๆ ในหมู่บ้านแถบชนบทเช่นนี้จะสามารถรับคุณชายจากจว
