ฉู่อี้ยืนอยู่ด้านหลังอวิ๋นเจียว มองดูเผยซื่ออย่างสนุกสนาน แววตาฉายชัดว่าเจ้าซวยข้าก็ยินดี ทำเอาเผยซื่อโกรธจนแทบกระอักเลือด ทว่าตอนนี้นางไม่อาจเปิดศึกต่อหน้าฉู่อี้ได้
“พี่อี้ ท่านอาเขย… เป็นท่านพ่อของท่านนะเจ้าคะ!” เผยหมิ่นเห็นเผยซื่อไม่เอ่ยอะไร จึงรีบพูดแทนเผยซื่ออย่างระมัดระวัง
เผยซื่อตบมือของเผยหมิ่นที่กอดแขนตนเองเบาๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่จำเป็นต้องถือสาเรื่องพรรค์นี้หรอก”
เผยหมิ่น “ท่านอา หมิ่นเอ๋อร์แค่สงสารท่านเท่านั้น” ในใจนางรู้ดีว่า หากอยากแต่งงานกับฉู่อี้ นางต้องพึ่งพาท่านอา ดังนั้นต่อหน้าเผยซื่อ เผยหมิ่นจึงทำตัวว่าง่ายและเอาใจใส่เผยซื่อเป็นอย่างมาก
“เด็กบื้อ อารู้ถึงความตั้งใจของเจ้าดี” กล่าวจบก็หันไปสั่งบ่าวรับใช้ข้างกาย “เผยหลิน เรื่องค่าเสียหายเจ้าไปจัดการเสีย จวนโหว… จวนป๋อของเราไม่รังแกใคร แต่ก็ไม่ยอมให้ใครรังแกเช่นกัน”
บุรุษวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างกายเผยซื่อโค้งคำนับรับคำสั่ง “ขอรับ ฮูหยิน!”
อวิ๋นเจียวหันไปพูดกับอวิ๋นโส่วกวง “ท่านลุงใหญ่เจ้าคะ พวกเราเป็นชาวบ้านธรรมดา ไม่หาเรื่องใคร แต่ก็ไม่กลัวหรอก! ท่านพากู่ชิงไปคำนวณกับพวกเขา พวกเราจะไม่คิดเงินเกินแม้แต่ต้นเดียว แต่ก็จะไม่ยอมขาดแม้แต่ต้นเดียวเช่นกัน!”
“อีกอย่า
