ง…” อวิ๋นเจียวชี้ไปที่คนงานที่คุกเข่าอยู่บนพื้น “พาพวกเขากลับไปก่อนเถิด วันนี้ไม่ต้องทำงานแล้ว”
พวกเขาต่างหวาดกลัวจนเป็นเช่นนี้ ต่อให้ทำงานก็คงทำงานได้ไม่เต็มที่ สู้ให้พวกเขาไปพักผ่อนสักวันจะดีกว่า
“ได้ๆ ลุงใหญ่จะไปจัดการเดี๋ยวนี้ พวกเจ้าแยกย้ายกันไปเถิด” อวิ๋นโส่วกวงคุ้นเคยกับท่าทีองอาจกล้าหาญ ไม่ยอมก้มหัวให้ใครของครอบครัวอวิ๋นเจียว พูดแล้วก็รู้สึกละอายใจ แต่ก็ต้องยอมรับว่าวันนี้โชคดีที่มีอวิ๋นเจียวอยู่ เขาถึงไม่เสียศูนย์เมื่อเผชิญหน้ากับทหารองครักษ์จวนโหวและเผยซื่อที่เอาแต่กดดันผู้อื่น
ส่วนกู่ชิงรู้สึกตกใจยิ่งนัก มองอวิ๋นเจียวด้วยแววตาเคารพยำเกรงมากขึ้น ชาวบ้านธรรมดาแบบใดกัน ถึงได้เลี้ยงดูบุตรสาวให้คงความองอาจสง่างามและเยือกเย็นต่อหน้าผู้สูงศักดิ์เช่นนี้ได้
ในใจเขาเตือนตัวเองว่าต้องช่วยอวิ๋นเจียวทำงานให้ดี เด็กสาววัยเพียงเจ็ดขวบ ก็มีท่าทางเช่นนี้ อนาคตต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน ยิ่งมีเจิ้นหย่วนป๋อคอยปกป้อง ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
นับแต่นั้นมากู่ชิงก็ไม่เคยมองอวิ๋นเจียวเป็นเพียงคุณหนูตระกูลเศรษฐีธรรมดา หรือมองว่านางเป็นเพียงเด็กอีกต่อไป
กู่ชิงติดตามอวิ๋นโส่วกวงไปคำนวณค่าเสียหายของต้นกล้าดอกไม้กับคนของเผยซื่อ ส่วนทางด้านนี้เผยซื่อก็เดินเข้าไปปลอบโยนฉู่เผยเหวิน
เผยซื่อประดับรอย
