ยิ้มไร้ที่ติบนใบหน้า เอื้อมมือไปประคองฉู่เผยเหวิน “ท่านโหว แดดแรงแล้ว เรากลับกันเถิด”
ใครจะรู้ว่าฉู่เผยเหวินกลับผลักนางออกอย่างแรง จนเผยซื่อเซถลาไปข้างหลังเกือบจะล้มลงไปกองกับพื้น บ่าวรับใช้ต่างพากันตกใจรีบเข้ามาประคอง
เผยซื่อจึงไม่ล้มลงไป แต่พอนางทรงตัวได้ ยังไม่ทันได้ยืนให้มั่น ก็ถูกถีบเข้าอย่างจัง คราวนี้ถีบโดนอกอวบอิ่มของเผยซื่อพอดี ทันใดนั้นบนอกเสื้อของนางก็ปรากฏรอยเท้าเปื้อนโคลน
เผยซื่อโกรธจนตัวสั่น แรงถีบของฉู่เผยเหวินไม่ใช่น้อยๆ นางเจ็บหน้าอกจนหายใจไม่ออก แต่ด้วยสถานการณ์ที่มีคนอื่นอยู่ด้วย นางไม่กล้าแม้แต่จะเอามือจับหน้าอกที่ปวด กลับทำได้เพียงร้องเรียกด้วยความน้อยใจ “ท่านโหว…”
ฉู่เผยเหวินยืดหลังตรง ชูรองเท้าปักลายของเผยซื่อขึ้นราวกับเป็นป้ายคำสั่ง ชี้นิ้วตะคอกใส่นางเสียงดัง “เจ้าฆาตกร กล้าดียังไงถึงฆ่าแม่ทัพเถี่ย ทหาร จับตัวนางไปขังคุก รอประหารชีวิตในฤดูใบไม้ร่วง!”
“ขอรับ ท่านโหวผู้เฒ่า บ่าวจะจับตัวนางไปเดี๋ยวนี้!”
เวลาต้องรับมือกับคนโง่ อย่าไปหาเหตุผลกับเขา!
หัวหน้าองครักษ์พูดพลางส่งสายตาให้บ่าวรับใช้ของเผยซื่อ คนเหล่านี้ล้วนเป็นคนฉลาด พอเห็นสายตานั้นก็เข้าใจความหมาย รีบประคองเผยซื่อออกจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว
หากไม่รีบไป แล้วท่านโหวผู้เฒ่ายืนกรานจะตัดหัวทันทีจะท
