ตอนนี้เจริญเติบโตงอกงามดี เขียวขจีไปทั่ว เนื่องจากพวกเขาซื้อต้นกล้าเหมยกุยมาปลูกโดยตรง บัดนี้เป็นช่วงกลางเดือนเมษายนแล้ว บนกิ่งก้านของเหมยกุยหลายต้นก็มีดอกตูมโผล่ออกมาแล้ว
“เจียวเอ๋อร์!” อวิ๋นโส่วกวงเดินมาจากท้องทุ่งด้วยสีหน้าแจ่มใส อาการแบบนี้แสดงว่าจ้าวซื่อที่อยู่ในตัวอำเภอระหว่างการอยู่ไฟนั้นฟื้นตัวได้ดีไม่น้อย
“ท่านลุงใหญ่! ผู้นี้คือลุงกู่ที่ข้าเคยเล่าให้ท่านฟัง เขาอ่านออกเขียนได้ ให้เขาเป็นผู้ช่วยท่านก็แล้วกัน เพราะที่นี่ไม่เคยมีใครปลูกซวิ่นอีเฉ่ามาก่อน เมล็ดพันธุ์ก็ได้มาจากแดนไกล ต้องอาศัยวิธีการที่บันทึกไว้ในสมุดค่อยๆ ศึกษาไป”
อวิ๋นเจียวพูดจบ กู่ชิงก็รีบคำนับอวิ๋นโส่วกวง “นายท่านใหญ่ ต่อไปนี้ หากข้าน้อยทำอะไรผิดพลาดไป ท่านกรุณาชี้แนะด้วยขอรับ!”
อวิ๋นโส่วกวงรีบพยุงเขาลุกขึ้น “พวกเราต่างก็ทำงานให้เจียวเอ๋อร์ ไม่ต้องเกรงใจกัน ทำงานอย่างขยันขันแข็งก็พอแล้ว”
เห็นอวิ๋นเจียวสนใจ อวิ๋นโส่วกวงจึงเล่าเรื่องราวต่างๆ ในไร่ให้ฟัง แม้จะไม่ค่อยเข้าใจ แต่อวิ๋นเจียวก็ยังคงตั้งใจฟังและจดจำสิ่งที่พอจะจำได้ บัดนี้นางเป็นเจ้าของที่ดินตัวน้อยแล้ว แต่ไม่ได้หมายความว่านางจะเป็นตัวขี้เกียจที่ไม่รู้อะไรเลย
สายลมพัดเอื่อยๆ ผ่านท้องทุ่ง นำพากลิ่นหอมอ่อนๆ ของต้นหญ้า บรรยากาศช่างรื่นร
