ก็ตกลง พวกเราจะไปเตรียมรถม้า หลานเอ๋อร์ เจ้ารีบไปบอกลุงใหญ่ของเจ้าให้วางงานในมือ แล้วรีบกลับมาเก็บข้าวของ แล้วก็ให้เหลียนเอ๋อร์เก็บของใช้ของแม่พวกเจ้าด้วย เดี๋ยวจะได้ไปอำเภอกัน!”
“เจ้าค่ะ ท่านป้าสะใภ้รอง ข้าไปเดี๋ยวนี้”
เฉาหลานเอ๋อร์รีบวิ่งไปแจ้งข่าว อวิ๋นโส่วกวงเป็นห่วงว่าร่างกายของจ้าวซื่อจะทนการเดินทางไม่ไหว แต่เฉาหลานเอ๋อร์เล่าเรื่องที่เถาซื่อด่าทอจ้าวซื่อให้ฟังอย่างละเอียด รวมถึงปฏิกิริยาของจ้าวซื่อหลังจากได้ยินคำพูดเหล่านั้น
อวิ๋นโส่วกวงและบุตรชายจึงตัดสินใจทันทีว่าจะส่งจ้าวซื่อไปที่อำเภอ
หลังจากเก็บข้าวของเสร็จแล้ว ฉี่เสียงก็ไปขับรถม้าจากบ้านอวิ๋นโส่วจงมา อวิ๋นโส่วกวงใช้ผ้าห่มห่อตัวจ้าวซื่ออย่างแน่นหนา จากนั้นก็อุ้มนางขึ้นแล้ววางลงในรถม้าอย่างทะนุถนอม
โต๊ะเก้าอี้ในรถม้าถูกเก็บเรียบร้อยแล้ว แถมยังปูฟูกหนาหลายชั้น จ้าวซื่อนอนลงไป รู้สึกว่านุ่มกว่าเตียงที่บ้านเสียอีก อวิ๋นโส่วกวงเห็นดังนั้นก็ยิ่งวางใจ
เนื่องจากทุกคนต้องไปอำเภอ เกรงว่าคนบ้านเดิมจะมาขโมยไปอีก อวิ๋นโส่วกวงจึงตัดสินใจนำสิ่งของที่ฉู่อี้มอบให้ทั้งหมดติดตัวไปด้วย!
ความคิดของเขานั้นเรียบง่าย ผ้าไหมและผ้าต่วนเหล่านั้นหรูหราเกินไป เก็บไว้บ้างก็ได้ แต่ส่วนที่เหลือเขาอยากจะขายเอาเงินไปซื้อที่ดิน ชาวบ้านอ
