งร้านคิดราคาหมื่นตำลึง อวิ๋นเจียวตอบตกลงอย่างไม่ลังเล
นี่เป็นเรื่องที่สร้างคุณประโยชน์แก่ผู้คน หลังจากเผยแพร่ตำราแพทย์ออกไปแล้ว เงินหมื่นตำลึงนี้จะสามารถแลกกับชีวิตผู้คนนับไม่ถ้วน อวิ๋นเจียวคิดว่ามันคุ้มค่า
ระหว่างที่กำลังช่วยอวิ๋นเจียวแต่งตัว โม่ซ่านก็เล่าเรื่องที่ตนเองทราบมาให้อวิ๋นเจียวฟัง
หลังจากฟังจบอวิ๋นเจียวก็พูดว่า “เช่นนั้นพวกเรารีบไปกินข้าวเถอะ” พอกินข้าวเสร็จก็จะได้ไปที่บ้านหลังเก่า!
วันนี้ฟางซื่อตุ๋นน้ำแกงไก่โดยเฉพาะ เมื่อคืนอดหลับอดนอน ทุกคนในบ้านต้องบำรุงร่างกาย อวิ๋นเจียวจึงดื่มไปชามใหญ่
“ท่านแม่ พี่ถังสุ่ยส่งไก่ป่ามาอีกแล้วหรือเจ้าคะ?”
ฟางซื่อพยักหน้าและพูดว่า “ใช่แล้ว ถังสุ่ยส่งไก่ป่ามาให้สองตัว เขาคงได้ยินชาวบ้านพูดกัน แล้วยังส่งไปให้บ้านลุงใหญ่กับบ้านอาสามของเจ้าด้วย”
“เช่นนั้นพวกเราก็เตรียมของขวัญในเทศกาลตวนอู่ให้พี่ถังสุ่ยมากหน่อยแล้วกันนะเจ้าคะ”
“เอาสิ ข้ากับพ่อของเจ้าก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”
“รอให้ช่วงนี้ว่างแล้ว พวกเราก็เชิญถังสุ่ยกับท่านปู่ถังมากินข้าวที่บ้านสักมื้อแล้วกัน”
อวิ๋นฉี่เยว่กับอวิ๋นฉี่ซานอยู่ที่บ้านของเหล่าอาจารย์ กินข้าวพร้อมกับอาจารย์ทั้งสอง ดังนั้นที่บ้านตระกูลอวิ๋นจึงมีเพียงสามคนพ่อแม่ลูกที่กินข้าวด้วยกัน หลังมื้ออาหารก็พักผ่อนครู่หนึ่ง จากนั้นสามคน
