เรื่อง ชามไม่ต้องใช้เงินซื้อหรือไง? คืนนี้ไม่ต้องกินข้าว!”
อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์กุมใบหน้า พยายามกลั้นน้ำตา ไม่กล้าร้องไห้ ยอมให้เถาซื่อดุด่า เจียงหลิ่วจือตกใจจนต้องหลบไปด้านข้าง ไม่กล้าส่งเสียง หลังจากดุด่าจนพอใจแล้ว เถาซื่อก็กลับไปที่ห้องนอนหลัก
น้ำตาของอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ก็ไหลออกมาทันที ผ่านไปครู่หนึ่ง นางก็รีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา ฝืนกลั้นความเจ็บปวดและความคับข้องใจเอาไว้ พูดกับเจียงหลิ่วจือด้วยเสียงเบาว่า “เจ้าไปตามตัวเถาจือ ยัยเด็กนั่นออกไปตัดหญ้าเลี้ยงหมูแต่เช้า ตอนนี้คงตัดเสร็จแล้ว เจ้าบอกให้นางหลบซ่อนตัวอยู่ข้างนอก รอค่ำๆ ค่อยกลับมา”
เมื่อได้ยินดังนั้นดวงตาของหลิ่วจือก็เป็นประกาย นางไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบวางงานในมือแล้วออกไป ไม่ใช่แค่เถาจือที่ต้องหลบซ่อนตัวจนถึงค่ำ นางเองก็ต้องหลบเช่นกัน
แม้ว่าคนที่ชนจ้าวซื่อจะเป็นเจียงเถาจือ แต่นางก็ยังกลัวอยู่ดี! ตอนขโมยของ นางเองก็มีส่วนร่วม! ตอนนี้นางคิดแต่จะหลบหนี ส่วนเรื่องที่ท่านแม่ถูกตบตีนางไม่สนใจแม้แต่น้อย
นางยังโทษว่า หากไม่ใช่เพราะพ่อแม่สร้างเรื่อง นางก็คงไม่ต้องลำบากเช่นนี้ นางเกลียดผู้เฒ่าอวิ๋นกับเถาซื่อ และเกลียดครอบครัวของอวิ๋นเจียวที่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่คนที่นางเกลียดที่สุดคือพ่อแม่ของตนเอง!
แต่สุดท้ายเจียงหลิ่
