อวิ๋นเหมยเอ๋อร์เป็นลูกสาวที่เกิดตอนพวกเขาแก่แล้ว เถาซื่อก็รักและเอ็นดูยิ่งนัก ของกินของใช้ดีๆ ล้วนให้นางก่อนใคร แต่… ผู้เฒ่าอวิ๋นยิ่งคิดยิ่งเศร้าใจ จนลืมเรื่องที่ตนเองตกใจจนกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ถึงสองครั้งในวันเดียวไปเสียสนิท
อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์เห็นดังนั้นจึงรีบสั่งเจียงเถาจือ “เถาจือ รีบไปต้มน้ำเถิด ท่านตาของเจ้าจะชำระร่างกาย”
เจียงเถาจือจึงรีบไปต้มน้ำ เดิมทีบ้านตระกูลเจียงจ้างป้าคนหนึ่งมาทำงานบ้าน แต่นางให้ไปซื้อกับข้าวตั้งแต่เช้า พวกนางกลับมาถึงบ้านก็ไม่เห็นแม้แต่เงา คงจะเป็นเพราะป้าคนนั้นเห็นพวกนางถูกจับตัวไป จึงไม่กล้ากลับมาเป็นแน่
กล่าวจบก็หันไปพูดกับผู้เฒ่าอวิ๋น “ท่านพ่อ ท่านก็เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว รีบชำระร่างกาย เปลี่ยนเป็นชุดของต้าไห่แล้วพักผ่อนสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”
ผู้เฒ่าอวิ๋นรู้สึกได้ว่าเป้ากางเกงของตนเองเปียกชื้น แถมยังมีกลิ่นฉุนโชยออกมา น่าอายยิ่งนักที่ต้องมาเสียหน้าต่อหน้าบุตรสาว โชคดีที่บุตรสาวยังพอรู้ความ ไม่ได้พูดเรื่องนี้ออกมา ทำให้เขายังคงเหลือเกียรติอยู่บ้าง
“อืม ลำบากเจ้าแล้ว”
ใบหน้าของอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์บวมจนยิ้มไม่ออก พอเห็นท่าทีอ่อนลงของบิดานางก็ร้องไห้ออกมา “ท่านพ่อ เจียงต้าไห่มักเป็นคนตัดสินทุกเรื่องเอง ไม่ว่าเรื่องอะไรเขาก็ไม่เคยบอกข้า เ
