รื่องนั้นข้าไม่รู้จริงๆ นะเจ้าคะ”
“เขาสัญญากับข้าหลายครั้งหลายครา บอกว่าภัตตาคารแห่งนั้นจะซื้อสูตรอาหารในราคาหนึ่งร้อยตำลึงเงิน ข้าไม่คิดว่าพวกเขาจะให้ราคาสูงถึงหนึ่งพันตำลึง และไม่คิดว่าเขาจะรับเงินมัดจำมาก่อนแล้วสองร้อยตำลึง”
“ท่านพ่อ… ข้าไม่ได้โกหกท่านนะ จริงๆ นะเจ้าคะ… ข้าพูดความจริงทุกอย่างแล้ว ท่านจะเชื่อหรือไม่เชื่อ ข้าก็ไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว ท่านพ่อ เชิญท่านนั่งก่อนเถิด ข้าจะไปหาเสื้อผ้ามาให้ท่านเปลี่ยน”
กล่าวจบ อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ก็จูงมือเจียงต้าเป่าเดินออกจากห้องโถง เจียงต้าเป่าเช็ดน้ำตาพลางถาม “ท่านแม่ ต้าเป่าว่าง่าย ต้าเป่าไม่ได้วิ่งเล่นซุกซน แล้วขนมล่ะ?”
อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์กล่าว “ต้าเป่าลูกแม่ เดี๋ยวแม่ให้ขนมเจ้า เจ้าออกไปเล่นก่อนนะ”
เจียงต้าเป่ายอมฟังคำของอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์แต่โดยดี ที่จริงแล้วตอนเช้าที่อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ถูกจับ นางได้หลอกเจียงต้าเป่าว่ากำลังเล่นกับเขา ห้ามเขาซุกซน พอกลับถึงบ้านจะซื้อขนมให้
เจียงต้าเป่าคิดถึงแต่ขนม จึงวิ่งเล่นอยู่บนถนน ด้วยเหตุนี้พวกอันธพาลที่ต้องการฉวยโอกาสขโมยข้าวของจากบ้านตระกูลเจียงจึงไม่สามารถทำสำเร็จได้ ไม่ว่าใครต่างก็กลัวเจียงต้าเป่าคนสติไม่ดีผู้นี้ หากเขาบ้าคลั่งขึ้นมา เขาจะลงมืออย่างไม่ปรานี
ส่วนเหตุผลที่เจียงต
