้าเป่าไม่ถูกจับตัวไปก็เพราะว่าเจ้าหน้าที่รักษาความสงบท้องถิ่นที่ตามมาด้วยรู้ดีว่าเขาเป็นคนบ้า หากจับตัวเขาไป กลัวว่าจะไปก่อเรื่องต่อหน้านายอำเภอจนกลายเป็นเรื่องใหญ่
หากไม่ใช่เพราะมีเจียงต้าเป่าเฝ้าบ้านตระกูลเจียงเอาไว้ ตอนนี้อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์และคนอื่นๆ คงไม่เหลือแม้แต่โต๊ะหรือม้านั่ง
ในเวลานี้อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ใช้ความฉลาดของตนเอง การที่นางแสดงความอ่อนแอออกมา ทำให้ผู้เฒ่าอวิ๋นลดความไม่พอใจที่มีต่อนางลงไปมาก
ระหว่างที่ผู้เฒ่าอวิ๋นกำลังอาบน้ำ อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ก็ให้เจียงเถาจือออกไปซื้อเนื้อหมูและผักกลับมา พร้อมกับแวะซื้อยาทาแก้ฟกช้ำที่ร้านขายยา เจียงเถาจือไม่อยากออกไปไหนทั้งนั้นเพราะอับอายขายหน้า แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่ง จึงต้องกัดฟันออกไปข้างนอก
แน่นอนว่าการออกไปครั้งนี้ ทำให้นางต้องพบเจอกับสายตาและคำพูดซุบซิบนินทาจากเพื่อนบ้าน แม้แต่ตอนไปซื้อผัก เจ้าของร้านก็ยังแซวนางสองสามคำ ทำให้นางขบกัดฟันจนแทบแตก
พอกลับมาถึงบ้าน ป้าที่เคยช่วยงานบ้านก็ยังไม่มา นางจึงต้องเป็นคนทำอาหาร อารมณ์ของเจียงเถาจือแย่สุดๆ!
นี่เป็นครั้งแรกที่พอผู้เฒ่าอวิ๋นกินข้าวเย็นเสร็จแล้วก็ไม่ได้กลับหมู่บ้านไหวซู่ เขาพักอยู่ที่บ้านในตำบล ไม่อยากเห็นหน้าเถาซื่อกับอวิ๋นเหมยเอ๋อร์จริงๆ
ส่วนชุ่ยเหนียงนั้
