”
น้ำเสียงของอวิ๋นเจียวไม่ดังหรือเบาจนเกินไป ทุกคนในที่นั้นจึงได้ยินอย่างชัดเจน
เมื่อได้ยินนางพูดเช่นนี้ ทุกคนก็รู้สึกว่าเด็กน้อยคนนี้พูดมีเหตุผล พวกเขาไม่รู้เรื่องกหมายแคว้นต้าเยี่ยอะไรนั่นหรอก แต่การจับคนโดยไม่มีหลักฐาน ย่อมไม่ถูกต้อง
ผู้เฒ่าอวิ๋นเกลียดอวิ๋นเจียวเข้ากระดูกดำ เจียงต้าไห่เองก็อยากจะบีบคอนางให้ตายไปเสีย
ส่วนหัวหน้าหวังโดนนางพูดจนหน้าซีดเป็นไก่ต้ม “เด็กน้อยเช่นเจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร อย่าปากดีให้มากนัก รีบขอโทษหัวหน้าหวังเดี๋ยวนี้!”
อวิ๋นเจียวไม่สนใจผู้เฒ่าอวิ๋น นางจ้องมองหัวหน้าหวัง “ขอถามหัวหน้าหวังสักคำ ท่านมีหนังสือแจ้งจับกุมจากศาลาว่าการหรือไม่เจ้าคะ?”
“หากมี พวกเราก็จะไปศาลาว่าการด้วย แต่หากไม่มี กรุณาปล่อยตัวพวกเขาไปด้วยเจ้าค่ะ ในเมื่อมีคนตาย ก็ให้หัวหน้าตำบลไปแจ้งความที่ศาลาว่าการ หรือไม่ก็ให้ญาติของผู้เสียชีวิตไปแจ้งความเอง ไม่ทราบว่าหัวหน้าหวังมีตำแหน่งฐานะอะไรหรือเจ้าคะ?”
ยัยเด็กแสบนี่! หัวหน้าหวังอยากจะตบนางให้ตาย ทุกคำพูดล้วนทำให้เขาเถียงไม่ออก แถมยังเอาเรื่องกหมายแคว้นต้าเยี่ยมาอ้างอีก แต่เขาก็ยอมรับว่าคำพูดของอวิ๋นเจียวทำให้เขาจนมุม เขาจับคนโดยพลการจริงๆ
ช่างเถิด เสียผลประโยชน์นิดหน่อยก็ช่างมัน พวกมันอยากไปศาลาว่าการนักก็ปล่อยมันไป อย
