่างไรเสีย เขาก็มีหลงจู๊ผู่จัดการให้อยู่แล้ว
หัวหน้าหวังเอ่ยด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม “ได้ งั้นก็ไปศาลาว่าการอำเภอ ยัยเด็กน้อย แล้วก็พวกเจ้าด้วย รอไปถึงศาลาว่าการ คงไม่อาจตกลงได้ง่ายๆ เหมือนที่นี่แล้ว”
“ไม่ต้องไปศาลาว่าการอำเภอแล้ว ท่านนายอำเภอมาแล้ว!”
ทันใดนั้นก็มีเสียงดังมาจากด้านนอกประตู เป็นเสียงของหัวหน้าเจ้าหน้าที่ทางการคนใหม่ที่หัวหน้าหวังคุ้นเคยเป็นอย่างดี
หัวหน้าหวังยิ้มร่า ส่วนเจียงต้าไห่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ดูเหมือนว่าหลงจู๊ผู่คงลงมือแล้ว
“เงียบ หลบไป ปิดประตู!”
กลุ่มเจ้าหน้าที่ทางการผลักชาวบ้านออกไป แล้วต้อนรับนายอำเภอกู่เหวินฮุยที่ใบหน้าซีดเผือดเพราะเร่งควบม้ามาตลอดทาง
ข้างหลังกู่เหวินฮุยคือฉู่อี้ ในชุดลำลองที่หรูหรา
เมื่อทุกคนเข้าไปในหน่วยรักษาความสงบท้องถิ่น เจ้าหน้าที่ก็ปิดประตูลงทันที จากนั้นกลุ่มเจ้าหน้าที่ก็ยืนเรียงแถวสองฝั่ง กระบองในมือเคาะลงบนพื้นเป็นจังหวะ พลางตะโกนเสียงดังฟังดูน่าเกรงขาม
“รักษาความสงบ…”
“รักษาความสงบ…”
เมื่อได้ยินเสียงตะโกนเช่นนี้ ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างหวาดกลัว ยกเว้นบ้านอวิ๋นโส่วจง ส่วนผู้เฒ่าอวิ๋น อวิ๋นโส่วกวง และคนอื่นๆ ต่างคุกเข่าลงโดยไม่รู้ตัว
หัวหน้าหวังรีบก้มโค้งคำนับ “ข้าน้อยขอต้อนรับท่านนายอำเภอ ใต้เท้าเดินทางมาลำบากแล้วขอรับ!
