างคนก็ยิ้มอย่างพอใจ แล้วจึงปล่อยม่านรถม้าลง
เจียงต้าไห่ถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “หลงจู๊ผู่เรียบร้อยแล้วหรือ?”
บุรุษผู้นี้คือหลงจู๊ผู่แห่งภัตตาคารฝูอวิ้นในอำเภอ
หลงจู๊ผู่เหลือบมองเขาอย่างเย็นชา “ครั้งนี้ถือว่าเจ้าหาคนน่าไว้ใจได้ ไม่เหมือนครั้งที่แล้ว…”
เจียงต้าไห่รีบตบหน้าตัวเองหนึ่งที “เป็นความผิดของข้าเองที่ทำงานไม่เรียบร้อย ข้าก็ไม่คาดคิดว่าบ้านพี่สามจะใจแข็งขนาดนั้น ยอมตัดขาดญาติ แต่ก็ไม่ยอมมอบสูตรให้ โชคดีที่หลงจู๊ผู่เตือนสติข้า เพียงเท่านี้ พวกเขาก็ต้องยอมมอบสูตรแลกกับการไม่ต้องติดคุก”
หลงจู๊ผู่แสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย “สูตรเม่าไช่ ข้าต้องได้มา แม้ว่าจะต้องแลกด้วยชีวิตคนหลายคนก็คุ้มค่า”
ภัตตาคารอิ๋งเซียนที่เมืองหลวงและเมืองจิ่วเจียงต่างก็ขายหม้อไฟกันหมดแล้ว ส่วนผสมที่ใช้ก็คือส่วนผสมของเม่าไช่ เพียงแต่ใส่น้ำมันและเครื่องปรุงรสอย่างอื่นลงไปมากขึ้น รสชาติจึงหอมอร่อยยิ่งขึ้น
ภัตตาคารอิ๋งเซียนนับเป็นคู่แข่งเก่าแก่ของพวกเขา ครั้งนี้พวกเขากลับขายหม้อไฟได้ก่อน แย่งลูกค้าพวกเขาไปไม่น้อย ทำเอาเจ้าของร้านร้อนใจยิ่งนัก
เจียงต้าไห่รีบพยักหน้า “ถูกต้อง ถูกต้อง แต่ว่า ยาที่ใส่ลงไปเป็นเพียงยาถ่าย ไม่ถึงตายหรอกขอรับ แถมข้าก็เตรียมการไว้เรียบร้อยแล้ว ถึงเวลานั้น พวกเขาจะต้องยอมมอบสูตรออกมาแลกอย่าง
