ลื่อนไหวเหล่านั้นมือข้างหนึ่งขยับเล็กน้อย ผงสีขาวบางอย่างก็ร่วงหล่นลงไป แต่ในจังหวะนั้นเอง โม่จู๋ก็ขยับตัว
เขาสะบัดแขนเสื้อ มือสะบัดวูบ ผงสีขาวเหล่านั้นไม่มีแม้แต่ผงเดียวที่ร่วงลงไปในหม้อ ถูกพลังภายในของเขาดูดติดมือมาจนหมดสิ้น ยิ่งไปกว่านั้น เขากระทำอย่างรวดเร็ว ภายใต้มือของคนเหล่านั้นที่ชี้ไปมา แทบจะเป็นแค่แวบเดียว ไม่มีใครสังเกตเห็นเลย
การเคลื่อนไหวของกลุ่มชายฉกรรจ์เหล่านี้ที่ทำทีเหมือนปกปิดให้พวกพ้องของตน กลับกลายเป็นการช่วยปกปิดการลงมือของโม่จู๋ไปโดยไม่รู้ตัว คนเหล่านั้นคิดว่าตัวเองทำสำเร็จแล้ว จึงแยกย้ายกันไป
ส่วนโม่จู๋ยังคงยืนอยู่ที่นั่น คอยจับตาดูอย่างใกล้ชิด แถมยังชอบจับผิด บ้างก็บอกว่าอันนี้ไม่สะอาด ต้องล้างใหม่ บ้างก็บอกว่าอันนั้นไม่สะอาด ต้องเปลี่ยนใหม่
อันธพาลพวกนั้นมองหน้ากันแล้วหัวเราะ ไอ้โง่เอ๊ย สนใจเรื่องพวกนี้ไปก็เท่านั้น ในหม้อนั้นพวกข้าใส่ยาไปแล้ว
รถม้าคันหนึ่งจอดอยู่หน้าตรอกฝั่งตรงข้ามร้านขายเม่าไช่ ม่านรถม้าเปิดออกเล็กน้อย ชายวัยกลางคนมองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในร้าน
ข้างกายชายวัยกลางคนยังมีชายอีกคนหนึ่ง หากอวิ๋นฉี่เยว่กับอวิ๋นเจียวอยู่ที่นี่ พวกเขาย่อมจำได้ เพราะนั่นเป็นคนรู้จักเก่า เจียงต้าไห่
เมื่อเห็นว่าอันธพาลพวกนั้นกลับไปนั่งที่เดิม ชายวัยกล
