เดินเข้าไปล้อมเตาไว้จนมิด
เพื่อดึงดูดลูกค้า อวิ๋นเจียวจึงแนะนำให้พวกเขาทำเตาตามแบบร้านขายเม่าไช่ในยุคปัจจุบัน คือตั้งไว้หน้าร้าน ให้คนที่เดินผ่านไปมาเห็นว่าพ่อครัวกำลังลวกผักในน้ำปรุงรสเดือดๆ มีกลิ่นหอมโชยออกมา
วิธีนี้ดึงดูดลูกค้ามาก คนที่เดินผ่านไปมาได้กลิ่นหอมเป็นต้องกลืนน้ำลาย หลายคนล้วงหยิบถุงเงิน หากมีเงินเหลือพอ ต่างก็เข้ามาลิ้มลอง
เงินไม่พอสั่งแบบเนื้อสัตว์ ก็สามารถสั่งแบบผักล้วนได้ เมื่อมองน้ำปรุงรสในแต่ละชามล้วนมีน้ำมันเยิ้มๆ ทั้งยังใส่เครื่องปรุงรสอย่างพอดี ทำให้รู้สึกว่าผักล้วนก็ไม่ต่างจากเนื้อสัตว์
แต่การตั้งเตาไว้ริมถนนเช่นนี้ กลับกลายเป็นการเอื้อประโยชน์ให้กับอันธพาลพวกนั้น
“เม่าไช่นี่แปลกดี พวกเรามาดูกันหน่อยว่าทำกันยังไง”
คนพวกนี้ล้วนเป็นลูกค้ารายใหญ่ ฉี่เสียงได้ยินดังนั้นก็รีบยิ้มประจบ “เชิญขอรับ เชิญดูได้ตามสบาย”
“เถ้าแก่ นั่นอะไรน่ะ?” อันธพาลคนหนึ่งชี้ไปที่ถังใบใหญ่ที่อยู่ข้างหลังฉี่เสียง ภายในถังบรรจุเลือดหมูและเลือดเป็ดสีแดงสด
ฉี่เสียงหันไปมอง แล้วอธิบายว่า “นั่นคือเลือดหมูกับเลือดเป็ด ต้มออกมาแล้วอร่อยมาก เดี๋ยวท่านลองชิมดูได้ขอรับ”
“แล้วนั่นล่ะ?” อันธพาลอีกคนชี้นิ้วไปข้างหลัง
“แล้วอันนั้นล่ะ?”
ชั่วขณะนั้น มีมือหลายมือชี้ไปมาเหนือหม้อ ท่ามกลางการเค
