ตุ๋นโสมที่ทำให้เขาโดยเฉพาะ แล้วเอามาต้มเป็นโจ๊ก ตั้งใจขนาดนี้เชียวหรือ
ที่สำคัญคือโสมราคาแพงมากเชียวนะ! ความไม่พอใจที่อวิ๋นโส่วจงส่งโจ๊กมาเพียงชามเดียวก็พลันมลายหายไปในทันที
ภายใต้การดูแลของชุ่ยเหนียง ผู้เฒ่าอวิ๋นกินโจ๊กไปคำหนึ่ง แล้วก็เอ่ยชมขึ้นทันที “อืม นี่มันกลิ่นโสมนี่ หอมเข้มข้นจริงๆ!”
ใบหน้าของเถาซื่อและอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ดำคล้ำราวกับถ่าน พวกนางนึกว่าจะได้กินของดีด้วย ไม่คิดเลยว่าอวิ๋นโส่วจงเจ้าเล่ห์นัก ส่งโจ๊กมาให้แค่ชามเดียว!
“เหตุใดถึงมีแค่ชามเดียว? ส่งมาเพิ่มอีกสักสองสามชามแล้วจะตายหรือไง”
อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์เองก็พูดประชด “นั่นสิ พี่รองนี่ขี้เหนียวจริงๆ โจ๊กแค่ชามเดียวจะพอให้ใครกิน”
เมื่อชุ่ยเหนียงได้ยินคำพูดนั้นมือที่ถือทัพพีก็พลันสั่น ผู้เฒ่าอวิ๋นเงยหน้ามองก็เห็นแววตากังวลและหวาดกลัวในดวงตาของนาง
จู่ๆ ผู้เฒ่าอวิ๋นก็รู้สึกสะเทือนใจ “จะโทษนางก็ไม่ถูก เจ้ารองเองก็หวังดี โสมน่ะราคาแพงตั้งเท่าไรเล่า มีให้กินชามหนึ่งก็ดีแค่ไหนแล้ว เอาอย่างนี้ยายเฒ่า ถ้าอยากกินข้าแบ่งให้ไหมล่ะ?”
เมื่อครู่เถาซื่อได้ยินเขาพูดเข้าข้างอวิ๋นโส่วจงก็โกรธจนไฟแทบจะพุ่งออกจากหู แต่พอได้ยินผู้เฒ่าอวิ๋นบอกว่าจะยกโจ๊กให้ก็รู้สึกลำพองใจขึ้นมาทันที
นางวางมาดเป็นเจ้านายแล้วออกคำ
