สั่งกับชุ่ยเหนียง “เจ้าหูหนวกหรือไงไม่ได้ยินหรือ รีบตักแบ่งมาให้ข้าครึ่งหนึ่ง!”
อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์อยากกินจนน้ำลายแทบไหล นางเองก็ไม่เคยกินโจ๊กไก่ตุ๋นโสมเหมือนกัน แค่ได้กลิ่นยังหอมขนาดนี้ น่าเสียดายที่ท่านแม่ขอแบ่งจากท่านพ่อได้แต่นางกลับทำไม่ได้
ทว่าชุ่ยเหนียงกลับพูดว่า “นี่เป็นโจ๊กที่นายท่านรองกำชับไว้ว่าให้นายท่านผู้เฒ่าบำรุงร่างกาย นายท่านผู้เฒ่ากินแล้วจะได้หายป่วยโดยเร็ว ถ้ากินไม่มากพอก็จะไม่ได้ผลเจ้าค่ะ”
ผู้เฒ่าอวิ๋นเอ่ย “งั้นหรือ ถ้าอย่างนั้นก็กินให้หมดอย่าให้เสียของ!” พูดจบก็ไม่รอให้ชุ่ยเหนียงป้อนแต่กลับยกชามโจ๊กซดจนหมดชามด้วยตัวเอง
เถาซื่อเบิกตากว้างมองผู้เฒ่าอวิ๋นซดโจ๊กอย่างเอร็ดอร่อย
ชุ่ยเหนียงเก็บชามเปล่าและกล่องอาหาร จากนั้นก็พยุงผู้เฒ่าอวิ๋นลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้อง
“นายท่านผู้เฒ่าเจ้าคะ บ่าวจะไปต้มน้ำเตรียมให้ท่านอาบน้ำนะเจ้าคะ”
เรื่องโจ๊กยังไม่ทันจะหายโกรธพอได้ยินชุ่ยเหนียงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่าจะปรนนิบัติผู้เฒ่าอวิ๋นอาบน้ำเถาซื่อก็โกรธจนแทบจะคลั่ง
“ไม่ต้องให้เจ้ามาปรนนิบัติ!”
ชุ่ยเหนียงหันไปมองเถาซื่อ “ฮูหยินผู้เฒ่าจะอาบน้ำให้นายท่านผู้เฒ่าเองหรือเจ้าคะ? เช่นนั้นบ่าวจะไปเตรียมเสื้อผ้าที่นายท่านจะใส่หลังอาบน้ำนะเจ้าคะ”
เถาซื่อโกรธจนไฟแทบ
