แนมว่าเขาเป็นพ่อที่ใจร้าย ไล่ลูกชายที่เป็นเศรษฐีที่ดินไป ไม่มีวาสนาได้เป็นนายท่านผู้เฒ่า
“เจ้านี่นะยายแก่ ไม่รู้จักอยู่เป็นสุขหรืออย่างไร?” ผู้เฒ่าอวิ๋นตบขอบเตียงพลางกล่าวตำหนิ แล้วหันไปพูดกับอวิ๋นโส่วจงอย่างอารมณ์ดีว่า “เจ้ารอง อย่าไปถือสาแม่… เถาซื่อเลย นางก็เป็นคนแบบนี้แหละ”
เถาซื่อโกรธจนตาเหลือก แต่คิดว่าเจ้ารองสารเลวนี่คงไม่อยู่ที่นี่ตลอดไป พอกลับไปแล้ว บ่าวไพร่ที่ขายตัวมาคนนี้ นางยังจะกำราบไม่ได้เชียวหรือ?
ฮึ เป็นแค่บ่าวไพร่กล้าแต่งกายดีเช่นนี้ ยังกล้าสวมเครื่องประดับเงินอีก พรุ่งนี้นางจะปลดออกให้หมด เอาไปให้เหมยเอ๋อร์ พอคิดได้เช่นนี้ เถาซื่อจึงไม่เอ่ยอะไรอีก ดวงตาคมกริบของนางจ้องมองชุ่ยเหนียงไม่ลดละ
ท่าทางเช่นนั้นทำให้อวิ๋นเจียวแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ แต่ก็ไม่กล้าหัวเราะออกมา ได้แต่กลั้นเอาไว้จนไหล่สั่นเทา ในใจนางชื่นชมท่านพ่อท่านแม่ยิ่งนัก แผนนี้ยอดเยี่ยมจริงๆ
จะปล่อยให้เถาซื่อมาหาเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน คอยขัดขวางความสุขของพวกเขาอยู่ร่ำไปเช่นนี้ได้อย่างไร ตอนนี้ถึงตาที่อีกฝ่ายจะต้องอึดอัดและรู้สึกไม่สบายใจบ้างแล้ว
อวิ๋นฉี่เยว่บีบมือของนางเบาๆ แล้วค่อยๆ ดึงตัวนางไปหลบมุม ใช้ร่างกายของตนบังไว้ นี่เป็นการบอกนางทางอ้อมว่าให้หัวเราะเบาๆ อย่าส่งเสียงก
