โก่วซื่อยกมือขึ้นลูบมวยผมสีดอกเลา คิ้วตาแฝงแววเย้ยหยัน “ดูพี่สะใภ้สามพูดสิ บ้านพวกเราไม่เหมือนบ้านเจ้ารองที่เป็นเศรษฐีกลับมาจากเมืองหลวง จะได้รู้จักคนใหญ่คนโต
เอาเป็นว่าข้าพูดตรงๆ เลยแล้วกัน บุตรชายคนโตของพี่ชายข้าหมายตาเหมยเอ๋อร์ วันนี้ข้ามาที่นี่ก็เพื่อสู่ขอให้หลานชาย…”
“ไสหัวไป!”
โก่วซื่อยังพูดไม่ทันจบ เถาซื่อก็คว้าเอาชามดินเผาใส่น้ำที่วางอยู่บนโต๊ะเตี้ยบนตั่งปาใส่โก่วซื่อ โก่วซื่อรีบหลบแต่ก็ยังโดนน้ำกระเด็นใส่ไม่น้อย
“บ้านเจ้ามันก็แค่พวกถังแตก ยังกล้ามาหมายตาเหมยเอ๋อร์ของพวกเราอีกหรือ? ไม่ฉี่รดแล้วส่องดูตัวเองเสียบ้าง สารรูปเช่นนี้ยังมีหน้ามาพูดอีก!”
บ้านเดิมของโก่วซื่อก็อยู่ในอำเภอนี้ แต่อยู่คนละตำบล เนื่องจากเป็นญาติกัน เรื่องที่บ้านเดิมของโก่วซื่อ ผู้เฒ่าอวิ๋นกับเถาซื่อก็ย่อมรู้ดี
บุตรชายคนโตของพี่ชายโก่วซื่อ ตอนนี้อายุสี่สิบกว่าแล้ว ภรรยาที่แต่งงานด้วยก็ตายไปสองคนติดๆ บ้านก็ยากจน แล้วยังมีลูกๆ อีกหลายคน บ้านแบบนี้ยังกล้ามาสู่ขออวิ๋นเหมยเอ๋อร์ ไม่ต่างอะไรกับเอาน้ำลายมาพ่นใส่หน้าพวกเขาเลย
โก่วซื่อได้ยินเช่นนั้นก็โกรธจัด วิ่งไปยืนเท้าเอวอยู่กลางลานบ้านตระกูลอวิ๋น แล้วตะโกนด่า “ถุย! ข้าไม่มีหน้าพอหรือ ข้าไม่ดูสารรูปตัวเองหรือ ถ้าจะดูก็เจ้าควรส่องดูตัวเองก่อนเถิด ยาย
